Ναι, δεν… συνορεύουμε με την Αμερική, ώστε ως γείτονές της να ρίχνουμε μια ματιά στα εσωτερικά της. Ναι, είναι κι εκείνος ο Ατλαντικός, χίλια μύρια κύματα, που μας χωρίζει. Αλλά μήπως έχουμε κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη γειτονιά μας; Δηλαδή, αν στηθώ στην Ερμού και ρωτήσω περαστικούς ποιος κάνει κουμάντο στη Βουλγαρία και στη Ρουμανία;
Ποιος είναι ο πρωθυπουργός στα Σκόπια και στο Κόσοβο; Θα πάρω απαντήσεις; Κι αν ξέρουμε τον Ράμα και τον Ερντογάν, είναι επειδή αυτά τα καλόπαιδα λένε διάφορα «άψητα» για την Ελλάδα και μας θυμίζουν την ύπαρξή τους. Βασικά, να το παραδεχτούμε: Ομφαλοσκοπούμε.
Εχουμε και κάποιες περίεργες αντιλήψεις περί Αμερικής. Ασχετο, πόσες φορές στάθηκε στο πλευρό μας, από το 1945, για να μη θυμηθώ ότι και τρία αμερικανικά καράβια επιβίβασαν από την αποβάθρα της Σμύρνης καθημαγμένους Ελληνες. Οχι επειδή «υπήρχε συνωστισμός στην αποβάθρα», αλλά γιατί τους περνούσαν από μαχαίρι. Ασχετο που κάποιες φορές μεσολάβησε και πρόλαβε την «έκρηξη» στο Αιγαίο με τους καλούς μας γείτονες ή ότι επενέβη να μη μας ξωπετάξουν από την Ευρωπαϊκή Ενωση. Ασχετο κι αν η παρουσία της στην Αλεξανδρούπολη, στην Καβάλα, στη Σούδα και όπου αλλού, εξοργίζει τους καλούς μας γείτονες. Αλλά έτσι έχουν τα πράγματα και ακριβώς έτσι θα πορευθούμε, εμβαθύνοντας τις σχέσεις μας.
Και να πω και του Τσίπρα το δίκιο: Και το εγκώμιον του Τραμπ έπλεξε και πήγε να μαζέψει επενδυτές στο J.F Kennedy Center. Αλλά έτσι αλαμπουρνέζικα που τα είπε, τουλάχιστον τους ευθυμήσαμε…
Τώρα, λοιπόν, διαβάζω τα χαιρέκακα σχόλια για τον Μενέντεζ, από αριστερούς που επιχαίρουν, επειδή χάσαμε ένα στήριγμα, πολύ πριν αποφανθεί γι’ αυτόν η Δικαιοσύνη. Αλλά πού μυαλό να σκεφθούν ότι το σημερινό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα είναι εχθρός της Δημοκρατίας. Από αυτό εξαρτώνται εκατομμύρια Αμερικανοί για τη μισθοδοσία τους, η στήριξη της Ουκρανίας για να μην την καταπιεί ο Πούτιν, η ασφάλεια της Ευρώπης.
Οι φανατικοί οπαδοί του Τραμπ σέρνουν το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα στην ιδεοληψία, στο φανατισμό, στη συνωμοσιολογία, στη θρησκοληψία. Παραβλέπουν ότι ο ηγέτης τους τιμωρήθηκε πριν από λίγες μέρες για την ανταρσία που οργάνωσε, όταν τα «ψέκια» του όρμησαν στο Καπιτώλιο να βγάλουν άκυρες τις εκλογές. Οτι τιμωρήθηκε αποκαλώντας την εισαγγελέα της Νέας Υόρκης «ρατσίστρια», επειδή η Λετίτια Τζέιμς είναι Αφροαμερικανίδα, Δημοκρατική, η πρώτη γυναίκα που ανέλαβε το αξίωμα. Αποκάλεσε και τον πρόεδρο του δικαστηρίου «παρανοϊκό».
Σκεφθείτε πόσο διψασμένος για εκδίκηση είναι ο Τραμπ. Σκεφθείτε τη θέση της Ευρώπης αν θα έχει να αντιμετωπίσει την πρόκληση Πούτιν και όχι μόνον στην Ουκρανία, τις κρίσεις της κλιματικής αλλαγής -ο Τραμπ δεν δέχεται ότι υπάρχει κλιματική αλλαγή, πολλώ δε μάλλον κρίση- χωρίς τη στήριξη της Αμερικής. Οι δημοσκοπήσεις δεν ευνοούν τον Μπάιντεν.
