Δύο ημέρες μετά την ανακοίνωση κόμματος από τη Μαρία Καρυστιανού και τρεις ημέρες πριν από τις ανακοινώσεις του Αλέξη Τσίπρα δεν μπορεί παρά να αναρωτηθεί κάποιος για την ιστορία των κομμάτων στην Ελλάδα και την ευκολία με την οποία δημιουργούνται, διαμορφώνονται, αντέχουν ή διαλύονται εις τα εξ ων συνετέθησαν.
Στη μεταπολιτευτική ιστορία της χώρας η μεγαλύτερη και ανθεκτικότερη παράταξη είναι η Νέα Δημοκρατία, αλλά αν κάποιος ανατρέξει πολύ πιο πριν, από τις απαρχές ίδρυσης του ελληνικού κράτους, θα βρει πληροφορίες χρήσιμες για την εθνική αυτογνωσία μας.
Ενα από τα βιβλία-αναφορά για κάθε σοβαρό επιστημονικό ερευνητή και πολιτικό είναι ο συλλογικός τόμος «Ιστορικό Λεξικό Ελληνικών Κοινοβουλευτικών Κομμάτων 1844-1967». Οι 48 ιστορικοί που εργάστηκαν για την έρευνα και τη συγγραφή του κατέγραψαν, σε μία περίοδο 123 ετών, συνολικά 161 κόμματα και ομάδες με κοινοβουλευτική παρουσία. Ανάμεσά τους τα πρώτα τρία ξενικά κόμματα, το Αγγλικό, το Ρωσικό και το Γαλλικό, σχηματισμοί όπως οι «Ορεινοί», οι «Πεδινοί» και οι «Ιάπωνες», προσωπαγή όπως το Δεληγεωργικόν Κόμμα ή ακόμα και τοπικά, όπως το Ρουφικό Κόμμα στην Πάτρα.
Και για να μην αναφερόμαστε μόνο στο παρελθόν, να πούμε πως στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου του ‘23 κατατέθηκαν στον Αρειο Πάγο συνολικά 50 δηλώσεις συμμετοχής, εκ των οποίων αποκλείστηκαν οι 14 είτε επειδή δεν πληρούσαν τα δημοκρατικά κριτήρια του νόμου, είτε για διαδικαστικούς λόγους. Τον Ιούνιο του 2023 κατατέθηκαν 44 αιτήσεις συμμετοχής και εγκρίθηκαν οι 32 (κόμματα, συνασπισμοί και ανεξάρτητοι).
Ηθικό δίδαγμα; Η Ελλάδα έχει να επιδείξει πλούσια κομματική ιστορία, για την ακρίβεια παράγει περισσότερα κόμματα από όσα μπορεί να καταναλώσει και να μεταβολίσει. Κόμματα προσωποκεντρικά και ευκαιριακά, συνδυασμοί που έφταναν με το ζόρι στις εκλογές, πολιτικά μορφώματα που εμφανίστηκαν ως κομήτες και εξαφανίστηκαν ως τέτοιοι, κόμματα που διαλαλούσαν τη σύνδεσή τους με ξένες δυνάμεις και άλλα που είχαν στόχο τη διάβρωση των θεσμών και την κατάλυση του πολιτεύματος. Και ταυτόχρονα, κομματικοί σχηματισμοί με ισχυρή και καθαρή ιδεολογική ταυτότητα, που ανεξαρτήτως αν χαρτογραφούνται στη Δεξιά, στην Αριστερά ή το Κέντρο του πολιτικού συστήματος, αποτελούν υγιείς και διαχρονικές σταθερές στις οποίες τελικά στηρίζεται η ελληνική κοινοβουλευτική δημοκρατία.
