Την ώρα που μια πρωτοφανής για την Ελλάδα ιστορία ξεδιπλώνεται αργά και σοκαριστικά στην Κυψέλη, ξέσπασε μια πολιτική κόντρα ήσσονος σημασίας για το αν μια πλατφόρμα του ΕΟΠΥΥ έχει ή δεν έχει επιλογή δήλωσης φύλου πέραν των δύο βιολογικών (άντρας/γυναίκα).
Αφήνουμε στην άκρη την ιδεολογική διάσταση που θα μπορούσε να έχει το θέμα, άλλωστε ο καθένας είναι απολύτως ελεύθερος να έχει τις απόψεις του. Στο απολύτως πρακτικό επίπεδο, πάντως, είναι μη θέμα, αφού επρόκειτο για τυποποιημένη εφαρμογή διεθνούς προτύπου ISO εκ μέρους κάποιου αναδόχου, που σύμφωνα με τον οργανισμό «αποκαταστάθηκε άμεσα».
Ας επιστρέψουμε λοιπόν στην περίπτωση της Κυψέλης, όπου ένας «άρρεν» και μία «θήλυ» φέρονται να δολοφόνησαν το 9μηνών βρέφος τους και βρίσκονται αντιμέτωποι με κατηγορίες για ανθρωποκτονία, κακοποίηση και παραμέληση ανηλίκων. Αν υπάρχει μία τρύπα στο σύστημα, αυτή δεν είναι στη δήλωση του γονεϊκού φύλου, αλλά στον έλεγχο, στην παρακολούθηση, στην εποπτεία και τελικά την αποτροπή τέτοιων περιπτώσεων. Τα σημάδια στη συγκεκριμένη ιστορία ήταν όλα εκεί. Υπήρχαν καταγγελίες, είχε δοθεί στο παρελθόν εισαγγελική εντολή για απομάκρυνση των παιδιών, αλλά, όπως έχει συμβεί και άλλοτε, στην πορεία το «στίγμα» χάθηκε.
«Τα τρία ανήλικα μεταφέρθηκαν συνολικά τρεις φορές το καλοκαίρι του 2025 στο Νοσοκομείο Παίδων για προστατευτική φύλαξη, λόγω παραμέλησης από τους γονείς τους. Την πρώτη φορά τα δύο ανήλικα αγόρια, τη δεύτερη και τα τρία παιδιά και την τρίτη η 15χρονη. Και στις τρεις περιπτώσεις φαίνεται ότι ο πατέρας άρπαξε τα παιδιά από το νοσοκομείο, με τη διοίκηση του Παίδων να υποστηρίζει ότι ενημέρωσε αστυνομία και εισαγγελέα. Από την πλευρά της η ΕΛ.ΑΣ. διευκρινίζει ότι ειδοποιήθηκε μόλις μία φορά από τον εισαγγελέα ανηλίκων», σημειώνεται στο ρεπορτάζ (Παναγιώτης Σπυρόπουλος/Γιώργος Πρωτοψάλτης, «Ε.Τ.» 02/09).
Αλλά και πριν από το 2025, και συγκεκριμένα τον Απρίλιο του ’20 και τον Δεκέμβριο του ’24, υπήρξαν σχετικές αναφορές από το «Χαμόγελο του Παιδιού», χωρίς όμως να υπάρχουν επαρκή στοιχεία. Τα οποία στοιχεία, βέβαια, έπρεπε να αναζητήσουν οι Αρχές. Και εδώ ερχόμαστε στο σημείο που τρελαίνει το «GPS» της κρατικής προστασίας των ανηλίκων. Ποιες είναι αυτές οι Αρχές; Ποιο είναι το πρωτόκολλο που πρέπει άμεσα και σχεδόν μηχανικά να ακολουθείται;
Αστυνομία, επιμελητές ανηλίκων, εισαγγελείς, κοινωνικές υπηρεσίες δήμων παραμένουν ακόμα με τις γραμμές τους μπερδεμένες. Αυτή την «τυποποίηση» χρειάζονται η ελληνική κοινωνία και η ελληνική οικογένεια. Που δεν θα ξεχωρίζει τους γονείς από τους «γονείς» βάσει φύλου, ιθαγένειας ή οικονομικής κατάστασης, αλλά θα εστιάζει αποκλειστικά και μόνο στην προστασία και την ασφάλεια των παιδιών.
