Οταν ο Τσίπρας ανήγγειλε την εκλογή του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ «από τη βάση», πιστέψαμε ότι θα ακολουθούσε την εκλογική διαδικασία των αστικών κομμάτων: Ανοικτή σε φίλους, μέλη και οπαδούς. Πολλώ δε μάλλον, όταν η πρόσφατη εκλογή του Νίκου Ανδρουλάκη έστειλε 205.000 οπαδούς, φίλους και μέλη του ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ στις κάλπες, ενώ για την εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη προσήλθαν 404.078 οπαδοί, μέλη και φίλοι της Ν.Δ. Δεν θα έλεγες ότι δεν πέτυχαν τη λεγόμενη «νομιμοποποίηση» από την κοινωνία.
ΕΧΟΝΤΑΣ ΥΠΟΨΗ αυτά τα «μεγέθη» αλλά και τις ψήφους που πήρε ο ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Ιουλίου 2019 (1.781.057 ψήφους) θεωρούσα λογικό, ως μοναδικός υποψήφιος ο Τσίπρας, κατά την παράδοση των κομμουνιστικών κομμάτων, να συγκεντρώσει έναν ικανοποιητικό, εξαψήφιο αριθμό ψήφων. Θα περίμενε κανείς να προσέλθουν ακόμη 300.000 πολίτες να εγγραφούν. Δηλαδή περίπου το 30% εκείνων που τον Ιούλιο 2019 τον περιέβαλαν με την εμπιστοσύνη τους, παρά τα οικτρά αποτελέσματα της διακυβέρνησής του και τις αντισυνταγματικές αθλιότητες που είχε διαπράξει.
ΩΣΤΟΣΟ, ο Τσίπρας φοβήθηκε ότι από μία ανοικτή πρόσκληση στην κοινωνία μπορούσε να προκύψει μη ελεγχόμενο αποτέλεσμα. Πιθανόν και ένας ή δύο ακόμη συνυποψήφιοι! Οπότε αποφάσισε η εκλογή του προέδρου, δηλαδή του εαυτού του, όπως και των «δικών» του, της Κεντρικής Επιτροπής, να γίνει ΜΟΝΟΝ από τα εγγεγραμμένα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ.
Ο ΤΣΙΠΡΑΣ και ομονοήσαντες «προεδρικοί» πίστευαν ότι θα έσπευδαν αθρόα οι πολίτες να πυκνώσουν τις λίστες των μελών του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίες εμφανίζουν ανυπόφορη… πενία. Ο στόχος δεν απέβλεπε μόνον σε λόγους εντυπώσεων αλλά και ουσίας. Η Κουμουνδούρου υποστηρίζει ότι τα εγγεγραμμένα μέλη είναι 60.000. Ο Σπίρτζης «αντ’ αυτού», ο δε Τσίπρας αυτοπροσώπως, περπάτησαν κάμπους και ραχούλες προς άγραν νέων μελών. Το αποτέλεσμα δεν απέδωσε τους αναμενόμενους καρπούς. Οι καλώς γνωρίζοντες υποστηρίζουν ότι είναι ζήτημα να ψήφισαν ακόμη και οι 40.000, που θεωρούνται ως ενεργά μέλη.
ΤΩΡΑ, το ερώτημα είναι πώς ο Τσίπρας «βιάζεται» να γίνουν εκλογές, όταν η υποψηφιότητά του δεν ενέπνευσε ούτε τους οπαδούς του για να εγγραφούν και να τον ψηφίσουν ως πρόεδρο του κόμματος! Εδώ να συνυπολογιστεί και ο παράγοντας της τριπλής αποτυχίας: Θυμίζω ότι ο Αλέξης Τσίπρας το 2019 υπέστη τρεις μείζονες εκλογικές ήττες: ευρωεκλογές, αυτοδιοικητικές και εθνικές εκλογές. Αν ηγείτο αστικού κόμματος, θα είχε επιστρέψει οίκαδε, φέροντας τον τίτλο του επίτιμου προέδρου.
ΣΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ του ΣΥΡΙΖΑ, στις 14 με 17 Απριλίου, έχει δύο στόχους:
Ο πρώτος, να εξοντώσει στελέχη με ισχυρό κομματικό αποτύπωμα, επιχείρηση που γνωρίζει και να την προετοιμάσει και να την επιτύχει.
Ο δεύτερος, πιο κρίσιμος: Η εκλογή του στο αξίωμα του μονοκράτορος προέδρου, από τη βάση, θα αποτελέσει την προσωπική του κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Χάνοντας και την εκλογική αναμέτρηση του 2023, ποιος θα μπορεί να αμφισβητήσει… το νεοεμβαπτισθέντα;
