Από το 1946 μέχρι σήμερα η Ιταλία άλλαξε 68 κυβερνήσεις, με την 68η να βρίσκεται πλέον στα χέρια της Τζόρτζια Μελόνι.
Ισως να μην υπάρχει άλλο ευρωπαϊκό κράτος που να αλλάζει τόσο συχνά κυβερνήσεις όσο η Ιταλία. Για χρόνια μάλιστα η γειτονική μας χώρα αποτελούσε παράδειγμα επιτελικού κράτους, υπό την έννοια ότι ακόμα και σε περιόδους ακυβερνησίας το κράτος συνέχιζε να λειτουργεί. Ομως εδώ και καιρό δεν είναι πια αυτό το διακύβευμα. Μετά το στραπάτσο της οικονομικής κρίσης και την ανθρωπιστική τραγωδία με τους εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς στο πρώτο κύμα της πανδημίας, η Ιταλία είναι μια χώρα που δείχνει να βρίσκεται σε μετατραυματικό σοκ που δεν ξέρει να το διαχειριστεί. Και για ακόμα μία φορά πέφτει στην παγίδα των λαϊκιστών, για την ακρίβεια των ακροδεξιών λαϊκιστών.
«Προσωπικά, δεν θεωρώ ότι υπάρχει κίνδυνος επιστροφής του φασισμού. Εμείς οι Ιταλοί, άλλωστε, κουραζόμαστε εύκολα και δεν διστάζουμε να αλλάζουμε κάθε τόσο κυβέρνηση. Σε ενάμιση χρόνο δεν θα θέλουμε πια τη Μελόνι», έλεγε πριν λίγες ημέρες στην El Pais ο Νικόλα Λατζόια, Ιταλός συγγραφέας και διευθυντής στο Σαλόνι Βιβλίου του Τορίνο. Ωστόσο, έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου για μια άλλη απειλή που κανείς ακόμα δεν μπορεί να μετρήσει: «Το πρόβλημα είναι ότι μπορεί να απειληθούν κεκτημένα δικαιώματα. Αρκεί να δει κανείς τι έγινε στις ΗΠΑ με τις αμβλώσεις. Σε ορισμένες περιοχές της Ιταλίας όπου κυβερνά η Δεξιά είναι δύσκολο να κάνει μια γυναίκα άμβλωση. Ενα άλλο πρόβλημα είναι η ποινικοποίηση της διαφωνίας. Η ιδέα δηλαδή ότι όποιος διαφωνεί με αυτούς είναι ανώμαλος. Δεν είναι δουλειά των πολιτικών να αποφασίζουν αν ένας νέος είναι ενάρετος ή ανώμαλος. Αυτά είναι επικίνδυνα πράγματα και μας γυρίζουν 30 χρόνια πίσω».
Ο ιταλικός λαός πάντως ψήφισε και μένει τώρα να δούμε τις επιπτώσεις που θα έχει στο πολιτικό σύστημα της χώρας αλλά και στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα η επιλογή του. Στο εσωτερικό, η Μελόνι υπόσχεται χαμηλότερους φόρους και πρόωρη συνταξιοδότηση, στο εξωτερικό υπόσχεται ότι δεν θα τραβήξει το σχοινί ενάντια στις Βρυξέλλες. Την ίδια ώρα, το Ιταλικό δημόσιο χρέος αναμένεται να φθάσει σε ιστορικό υψηλό 148% του ΑΕΠ και κανείς δεν θα ήθελε να το δει να «σκάει» εν μέσω παγκόσμιας ενεργειακής και γεωπολιτικής κρίσης.
