Η αποσάθρωση του κοινωνικού κράτους στη Γερμανία -θεμέλιου λίθου του μεταπολεμικού κοινωνικού συμβολαίου και του λεγόμενου «καπιταλισμού του Ρήνου»- ξεκίνησε προ εικοσαετίας επί Σοσιαλδημοκράτη καγκελαρίου Σρέντερ, αλλά τώρα εισέρχεται στο τελικό στάδιο.
Μιλώντας, το Σάββατο, από το δικό του… Καστελλόριζο, την Κάτω Σαξονία, ο Χριστιανοδημοκράτης καγκελάριος, Φρίντριχ Μερτς, κάλεσε σε «μεταρρύθμιση» του κοινωνικού κράτους με περαιτέρω περικοπές δαπανών, ομολογώντας ότι το μαχαίρι θα μπει τόσο βαθιά που θα δοκιμάσει τη συμμαχία του με το SPD.
«To κοινωνικό κράτος που έχουμε σήμερα δεν μπορεί να χρηματοδοτηθεί με αυτά που παράγει η οικονομία μας», ισχυρίστηκε ενοχοποιώντας τη χαμηλή ανταγωνιστικότητα.
Ταυτόχρονα, δεν έκρυψε ότι τη «λυπητερή» της μαζικής περικοπής επιδομάτων θα την πληρώσει το φτωχότερο κομμάτι της γερμανικής κοινωνίας, αποκλείοντας αύξηση φόρων σε μεσαίες και μεγάλες επιχειρήσεις και στα υψηλά εισοδήματα. Με δύο λόγια, έκλεισε το μάτι στην κορυφή της πυραμίδας να συνεχίσει το πάρτι, την ώρα που εκατομμύρια Γερμανοί θα χτυπήσουν το κατώφλι της φτώχειας. Εκεί όπου, βάσει επίσημων στατιστικών, συνωθούνται 16 από τα 85 εκατομμύρια του γερμανικού πληθυσμού.
Είναι κοινό μυστικό ότι «δήμιος» του γερμανικού Κράτους Πρόνοιας (όπως και των υπόλοιπων ευρωπαϊκών χωρών) θα είναι η «πολεμική οικονομία», που αναμένεται να απορροφήσει το μεδούλι του παραγόμενου πλούτου σε βάρος των πολλών («αλλιώς θα μας φάει η αρκούδα», που λέει ο Μακρόν).
Ο Μερτς φρόντισε να παραλείψει αυτή τη «λεπτομέρεια», ενώ οι Σοσιαλδημοκράτες αντέδρασαν ακαριαία. Ο αντικαγκελάριος και υπουργός Οικονομικών, Λαρς Κλινγκμπάιλ, αποσαφήνισε ότι «η Γερμανία είναι και θα παραμείνει μια χώρα όπου κανένας ασθενής ή αναξιοπαθών δεν θα αφεθεί στην τύχη του». Η δε αριστερίζουσα νεολαία του SPD διαβεβαίωσε ότι το κόμμα «δεν θα υποχωρήσει χιλιοστό».
Για τη Σοσιαλδημοκρατία η αναδιανομή υπέρ των ασθενέστερων είναι κυριολεκτικά λόγος ύπαρξης, raison d’etre. Toν Mερτς, όμως, δεν τον νοιάζει, τη θεωρεί αναλώσιμο εταίρο. Κάλεσε, μάλιστα, το SPD να αναθεωρήσει την πολιτική του στο Μεταναστευτικό, κάνοντας ένα οφθαλμοφανές άνοιγμα προς την (νεοφιλελεύθερη στα οικονομικά) AfD και κυρίως προς τους ψηφοφόρους της.
