Η Ευρώπη κινδυνεύει. Αλλά από τι ακριβώς κινδυνεύει; Από την καταφανή έλλειψη ηγεσίας;
Από τις αγκυλώσεις και τα κατασκευαστικά λάθη της Ε.Ε., που επιτρέπουν την αλά καρτ χρήση του συλλογικού συμφέροντος και των εθνικών προτεραιοτήτων; Από την προκλητική απροθυμία της να καταργήσει την Ευρώπη των δύο -ή των πολλών- ταχυτήτων; Από τον αδικαιολόγητο εφησυχασμό ότι η Ιστορία της έχει αποδώσει εφ’ όρου ζωής τον τίτλο του φάρου του πολιτισμού, της δημοκρατίας και της οικονομικής πρωτοπορίας; Από την προφανή πολιτική κόπωση που έχει κάνει τα μυαλά των Βρυξελλών να μοιάζουν με σκουριά; Απ’ όλα και πιθανώς από αρκετά ακόμα.
Οι κίνδυνοι θυμίζουν και συνδέονται με τα λαμπαδιασμένα, λεηλατημένα καταστήματα και τα κατεστραμμένα ιστορικά κτίρια στη Γαλλία, που δεν παραπέμπουν στην ιερή «φλεγόμενη βάτο», η οποία φλεγόταν αλλά δεν καιγόταν, αλλά στην κυριολεξία της φλεγόμενης χώρας του Διαφωτισμού. Μαζί με την Πορτογαλία, το Βέλγιο, την Ισπανία και την Αλβανία, που θέλει να γίνει μέλος της Ε.Ε. Οι λόγοι των εξεγέρσεων μπορεί να μοιάζουν ή να είναι διαφορετικοί, αλλά μάλλον υπάρχει ένα νήμα φωτιάς που τους ενώνει. Κοινωνική και προσωπική ανασφάλεια, δυσφορία, απαισιοδοξία και έλλειψη ελπίδας για ένα καλύτερο σήμερα και αύριο. Ασφυξία. Οχι μόνο από τους καπνούς της φωτιάς. Αλλά και από τις δηλητηριώδεις αναθυμιάσεις ενός άλλοτε κραταιού οργανισμού, που αφέθηκε στη σήψη.
Κι όλα αυτά, έστω ότι είναι έτσι, δικαιολογούν την «τυφλή εξέγερση»; Η οποία είναι «τυφλή» γιατί δεν έχει ιδέα με τι θέλει να αντικαταστήσει αυτά που θέλει να καταστρέψει. Δεν τα δικαιολογούν, πιθανώς τα εξηγούν, έστω εν μέρει. Γιατί όλο αυτό που συμβαίνει δείχνει να είναι το αποτέλεσμα μιας προϊούσης σήψης δεκαετιών, η οποία ήρθε η στιγμή να σπάσει σαν το «κακό σπυρί». Υπό την πίεση της αλόγιστης και ανεξέλεγκτης μετανάστευσης, η οποία έχει αλλοιώσει και συνεχίζει να αλλοιώνει την ταυτότητα και την πληθυσμιακή σύνθεση πολλών ευρωπαϊκών χωρών. Είναι αφέλεια να παραγνωρίζει κανείς την ενεργό και επιθετική συμμετοχή του μουσουλμανικού στοιχείου σε όσα συμβαίνουν στη Γαλλία και όχι μόνο.
Το αποτέλεσμα: Η Ευρώπη είναι ήδη πολιτικά ηττημένη, πληρώνει την εθνικιστική νοοτροπία ισχυρών (όπως η Γερμανία) για την ενεργειακή εξάρτηση από τη Ρωσία, είναι αμήχανη και αδύναμη να αντιμετωπίσει την επιθετική τρέλα του Τραμπ, βλέπει τις πλάτες της Κίνας, η οποία εξουδετερώνει έως θανάτου την άλλοτε πανίσχυρη και πρωτοπόρα ευρωπαϊκή βιομηχανία και παρακαλάει για μια θέση στην υπερταχεία της Τεχνητής Νοημοσύνης που την προσπερνά αδιάφορη. Οι «μεγάλοι» της Ευρώπης θυμίζουν φοβισμένα ανθρωπάκια που έχουν κλειστεί σε μεγαλοπρεπείς πύργους που τους έχουν κληρονομήσει -δεν τους έχουν χτίσει οι ίδιοι- και περιμένουν να έρθει το «κακό», ακούγοντας με τρόμο τη «βοή των επερχόμενων γεγονότων».
Στη «μεγάλη Γερμανία», που αποτελεί το διαχρονικό πρόβλημα της Ευρώπης, τα γεγονότα δεν είναι επερχόμενα, αλλά επελθόντα. Βρίσκεται στη δίνη σοβαρής οικονομικής κρίσης, αδύναμη να ανακόψει την ορμή του ακροδεξιού AfD. Στην πάλι «μεγάλη Γαλλία» η κρίση σχεδόν έχει γίνει κρίση χρέους και όλοι -με την άφρονα χορηγία του ακροαριστερού Μελανσόν και ισλαμιστικών οργανώσεων- ετοιμάζονται για την τελετή παραλαβής-παράδοσης στη Λεπέν.
Κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να είναι αυτό το «νέο» που θα έρθει, όταν σβήσουν οι φλόγες και σκορπιστούν οι στάχτες. Ομως μπορεί κανείς να φανταστεί τις κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες. Θα είναι μεγάλες. Το ερώτημα που υπάρχει, ουσιαστικά είναι ένα: Μπορεί αυτή η δυσκοίλια και φοβισμένη Ε.Ε. να αντιδράσει έστω στο «και πέντε»; Οχι για να εξαλείψει ό,τι έχει συμβεί και θα συμβεί. Αλλά για να περιορίσει τις επιπτώσεις και μέσα από το σοκ να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για μια μελλοντική πιο υγιή, τολμηρή και ισχυρή Ευρώπη. Ο Δεκέμβριος είναι deadline και δεν είναι μακριά.
ΑΙΧΜΗ
ΟΙ «ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΣΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ», Η ΒΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΛΙΑΤΣΙΚΟ
Επώνυμοι και ανώνυμοι, όλοι από τον χώρο της ποικιλώνυμης Αριστεράς, όλο και πιο απροκάλυπτα τις τελευταίες μέρες «εύχονται», με αφορμή τα έκτροπα στη Γαλλία, «άντε και στα δικά μας». Το ΚΚΕ και η ΚΝΕ, π.χ., διοργάνωσαν στο Παρίσι εκδήλωση με ομιλητή τον Θ. Κωτσαντή, όπου το κεντρικό μήνυμα ήταν πως οι νέοι στην Ελλάδα «πιάνουμε το νήμα από τη Γαλλία και δυναμώνουμε τους δικούς μας αγώνες».
Ενας άλλος τύπος «επώνυμος», πρώην γραμματέας της Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ και νυν στέλεχος της ΕΛΑΣ, κάποιος Π. Λαμπρινίδης-Στάχτος ήταν πιο άμεσος, «άντε και στα δικά μας», είπε. Εφημερίδες και media από τον χώρο της Αριστεράς χρησιμοποιούν πιο πλάγιο λόγο για «κοινωνική επανάσταση», εννοώντας όμως ακριβώς το ίδιο. Ενώ στο Διαδίκτυο οι «αγωνιστές» κάνουν πάρτι, εγκαλώντας τους πολίτες ότι, ενώ οι Γάλλοι ξεσηκώνονται, αυτοί εξαντλούνται στο πληκτρολόγιο. Γίνεται όλο και πιο ορατό πως μια συμπλεγματική μειοψηφία, εξαρτημένη ψυχολογικά από τη βία, ονειρεύεται, εύχεται και ελπίζει το χάος της Γαλλίας να έρθει και στην Ελλάδα.
Ονειρεύονται ένα νέο 2008 κι ένα νέο 2012. Το 2008 αφορμή ήταν η δολοφονία του 15χρονου Αλ. Γρηγορόπουλου για να καεί η Αθήνα -υπό το πεφωτισμένο δόγμα του Πρ. Παυλόπουλου περί «αμυνόμενης αστυνομίας»- και να δούμε για πρώτη φορά στις μαζικές διαδηλώσεις το «καταναλωτικό αντάρτικο» να εισδύει στο «κίνημα»: Μαζί με τις διαμαρτυρίες, και πλιάτσικο με τη συμμετοχή μεταναστών. Αντίστοιχα φαινόμενα επαναλήφθηκαν και στις «αντιμνημονιακές» διαδηλώσεις των «αγανακτισμένων».
Η σχέση της Αριστεράς με τη βία είναι παμπάλαιη. Ο Μαρξ την είχε χαρακτηρίσει «μαμή της Ιστορίας». Ο Μάο έλεγε «μεγάλη αναταραχή, υπέροχη κατάσταση». Ο Τσίπρας με κυνισμό αθώωσε τις μολότοφ, ανάλογα με το «σε ποια μεριά βρίσκεσαι». Η Αχτσιόγλου είχε παραδεχθεί με παροιμιώδη αφέλεια πως «η κανονικότητα δεν ευνοεί την Αριστερά». Τα παραδείγματα είναι πολλά. Και στο κάτω κάτω η δικτατορία του προλεταριάτου και η ένοπλη κατάληψη της εξουσίας είναι ο ορισμός της αποδοχής της βίας ως αποδεκτής πολιτικής συμπεριφοράς. Οι θιασώτες αυτής της ιδεολογίας παρέμειναν μειοψηφίες σε όλο τον δυτικό κόσμο και κατέρρευσαν -με εξαίρεση κάποιες «νησίδες» που φυτοζωούν- οπουδήποτε αλλού δοκιμάστηκαν. Με πρώτη και καλύτερη τη Σοβιετική Ενωση και τις χώρες του «υπαρκτού Σοσιαλισμού».
Το πλιάτσικο, όμως, θεωρητικά, δεν ήταν στοιχείο του Μαρξισμού-Λενινισμού. Ασχέτως αν π.χ. στον εμφύλιο έγινε «αριστερός κανόνας», στο όνομα της επιβίωσης των ανταρτών. Το «μοντέρνο πλιάτσικο» είναι φαινόμενο που ενισχύθηκε, όταν στους «δρόμους της Γένοβας» και άλλους αγωνιστικούς δρόμους αντάμωσαν και συμμάχησαν Αριστερά και μετανάστες. Τα «χτυπήματα» εναντίον των εταιριών-«συμβόλων του καπιταλισμού» ήταν το άλλοθι. Η λεηλασία προς ίδιον όφελος αποδεικνύεται ο σκοπός.
Κανονικά η πιο «σύγχρονη» Αριστερά δεν έχει καμία σχέση με το πλιάτσικο. Από τη στιγμή όμως που αγκάλιασε άκριτα τους μετανάστες και τον εξτρεμιστικό ισλαμισμό που κουβαλούν πολλοί απ’ αυτούς, μοιραία γίνεται συνένοχη σε μια προσπάθεια λεηλασίας και όχι αναδιανομής του πλούτου, μέσω της Δημοκρατίας. Κι αυτό είναι κατάντημα.
