Είναι, ίσως, η πρώτη φορά που ο Ζελένσκι παρουσιάζεται τόσο αποφασισμένος να προχωρήσει σε ορισμένες βασικές παραχωρήσεις, σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Πούτιν.
Μόνο οι εδαφικές παραχωρήσεις, που καλείται να συμφωνήσει στην παράδοσή τους, καλύπτουν σχεδόν το 20% των εδαφών της Ουκρανίας. Ο Ζελένσκι έδωσε στη δημοσιότητα ένα δικό του σχέδιο ειρήνευσης το οποίο αποτελείται και αυτό από 20 σημεία και, σύμφωνα με τις διεθνείς ανταποκρίσεις, το Κίεβο αναμένει απάντηση από τη Μόσχα την Τετάρτη, μετά τη συνάντηση της αμερικανικής πλευράς με το Κρεμλίνο, η οποία θεωρείται καθοριστική για το εάν θα υπάρξει συνέχεια στις συνομιλίες.
Πριν από λίγες μόλις ημέρες, ο Πούτιν εμφανίστηκε σε μια συνέντευξη Τύπου με ιδιαίτερη βαρύτητα, επαναλαμβάνοντας χωρίς περιστροφές τη φιλοδοξία του να θέσει υπό ρωσικό έλεγχο το σύνολο των «ιστορικών» ουκρανικών εδαφών. Στο ίδιο πλαίσιο, δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς για τους Ευρωπαίους (τους αποκάλεσε «μικρά γουρούνια») που, όπως υποστήριξε, παρεμποδίζουν την πορεία του και σύντομα θα εκτοπιστούν.
«Ο πόλεμος στην Ουκρανία θα τελειώσει μόνο όταν οι Ρώσοι καταλάβουν ότι ήταν ένα λάθος». Αυτό είπε η ιστορικός και πολιτική αναλύτρια, ειδικευμένη στα ζητήματα της πρώην Σοβιετικής Ενωσης, Αν Απλμπάουμ («Καθημερινή», 21/12/25). «Πρόκειται για έναν αποικιοκρατικό πόλεμο. Οπως λοιπόν και ο πόλεμος της Γαλλίας, στην Αλγερία, θα τελειώσει όταν το ιμπεριαλιστικό κέντρο κατανοήσει ότι δεν μπορεί να κατακτήσει την Ουκρανία και ότι η Ουκρανία δεν θα γίνει ξανά μέρος της Ρωσίας». Μαζί με αυτό το επιχείρημα, όμως, πηγαίνει και το γεγονός ότι ο Τραμπ έχει προκαλέσει τέτοιο ρήγμα στη δυτική συμμαχία, κάτι που κάποτε αποτελούσε το μεγαλύτερο πολιτικό όνειρο του Ιωσήφ Στάλιν και το οποίο δεν κατόρθωσε να πετύχει, καθώς τον πρόλαβαν οι παγκόσμιες εξελίξεις και φυσικά ο θάνατος.
Το Κίεβο δεν είναι αισιόδοξο, σύμφωνα με τις αναλύσεις. Η αυτοκρατορική παλινόρθωση υπό τη σκέπη του μεγαλείου του ευρασιανισμού, στο τιμόνι του οποίου βλέπει ισοβίως τον εαυτό του ο Βλ. Πούτιν, προβλέπει ειρήνη μόνο με τους δικούς του όρους. Και οι όροι προβλέπουν την πλήρη παράδοση της Ουκρανίας. Και βεβαίως, όπως ομολογείται πλέον ευθέως και από τα πιο πιστά στο καθεστώς του Κρεμλίνου πρόσωπα, ακόμα και από τον χώρο της ελληνικής δημοσιογραφίας, «είναι σαφές ότι ο πόλεμος δεν είναι μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, αλλά μεταξύ Ρωσίας και Δύσης». Με το σκεπτικό, βεβαίως, ότι η Δύση υποστηρίζει -θεωρητικά και πρακτικά, στον βαθμό που της επιτρέπουν οι αδυναμίες της- το δικαίωμα μιας ελεύθερης και δημοκρατικής χώρας, όπως η Ουκρανία, να παίρνει τις δικές της αποφάσεις για το δικό της μέλλον….
