Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ και η Αννα Ψαρούδα-Μπενάκη έφυγαν από τη ζωή με διαφορά λίγων μόλις ημερών. Η απώλειά τους αφήνει φτωχότερο τον ακαδημαϊκό και επιστημονικό κόσμο της χώρας, όμως η απουσία τους δεν αφορά μόνο την ελίτ του πνεύματος. Αφορά όλους εκείνους και εκείνες που έβλεπαν στις δραστήριες προσωπικότητές τους μια βαθιά καλλιέργεια και την έμφυτη ευγένεια μιας άλλης εποχής. Οχι παλιομοδίτικης, αλλά κλασικής, για αυτό και πάντα σύγχρονης. Μαζί τους χάνεται ένα κομμάτι της καλής Ελλάδας.
Οι ζωές τους είχαν πολλά κοινά σημεία αλλά και μεγάλες διαφορές. Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ σπούδασε Φιλολογία και έγινε η πιο διακεκριμένη βυζαντινολόγος της εποχής της. Ηταν η πρώτη γυναίκα πρόεδρος της Σορβόνης, εξελέγη ως αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών το 1976, ενώ ήταν μέλος των Ακαδημιών της Βρετανίας, του Βελγίου, της Βουλγαρίας και του τότε Δυτικού Βερολίνου. Η Αννα Ψαρούδα- Μπενάκη σπούδασε νομικά, άσκησε την ενεργό δικηγορία, εισήλθε στην πολιτική, έγινε υπουργός και αναδείχθηκε η πρώτη γυναίκα Πρόεδρος της Βουλής αλλά και της Ακαδημίας Αθηνών.
Για όσους ψάχνουν πολιτικές ομοιότητες με την έννοια των κομμάτων ή κάποιας συγκεκριμένης ιδεολογίας, τα αποτελέσματα θα είναι πενιχρά. Οχι επειδή οι εκλιπούσες δεν είχαν πολιτική άποψη και θέση, αλίμονο. Αλλωστε, η Αννα Ψαρούδα-Μπενάκη ήταν στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας, ενώ η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ δήλωνε αριστερή με την έννοια κάποιου ο οποίος «μάχεται για μια δικαιότερη διανομή του κρατικού και του δημόσιου πλούτου». Ομως, δεν ήταν αυτό το αποτύπωμα που άφησαν πίσω τους.
Οπως δεν ήταν η υψηλή μόρφωση και οι τιμές που τους απονεμήθηκαν τα μοναδικά που έκαναν ξεχωριστή την πορεία τους. Ηταν ο τρόπος που είχαν να βλέπουν τους ανθρώπους, την επιστήμη, την Ιστορία και την Ελλάδα στο πέρασμα των χρόνων.
Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ ήταν μία παγκόσμια Ελληνίδα, η Αννα Ψαρούδα-Μπενάκη ήταν μια διανοούμενη της πολιτικής. Πάνω από όλα ήταν δύο γυναίκες που έσπασαν δυσθεώρητες γυάλινες οροφές, ανοίγοντας τον δρόμο για τις επόμενες. Οταν ο Μιτεράν σύστησε σε κάποιον ξένο ηγέτη την Αρβελέρ ως την πρώτη γυναίκα πρόεδρο της Ακαδημίας του Παρισιού, εκείνη του είπε: «Δεν έχει αξία αυτό που λέτε. Οι γυναίκες δεν έχουμε το δικαίωμα να αποτύχουμε. Αν μία αποτύχει, πάνε όλες».
