Η διεθνής επικαιρότητα, το τελευταίο επτάμηνο, ασχολείται επιμελώς με τον ενεργειακό εκβιασμό που επιχειρεί ο Πούτιν αλλά και με τις παράπλευρες απώλειες που προκαλεί ο πόλεμος, τον οποίο χάνει ο «τσάρος». Ηταν καιρός Ευρώπη και Αμερική -αφού έκαναν την αυτοκριτική τους για το πώς φτάσαμε ως εδώ- να σταθούν αλληλέγγυες στην Ουκρανία. Το 2014, όταν η Ρωσία κατέλαβε την Κριμαία -διότι δήθεν κινδύνευαν πληθυσμοί ρωσικής καταγωγής- αλλά ουσιαστικά επειδή είχε ανατραπεί, στο εθνικό Κοινοβούλιο, η κυβέρνηση του φιλορώσου Γιανουκόβιτς, η Ουκρανία ήταν μόνη της.
Μήπως η «άδεια»-εξουσία που το ρωσικό Κοινοβούλιο παραχώρησε, το 2014, στον Πούτιν «για να χρησιμοποιήσει πολεμική βία στην Ουκρανία», έληξε με την κατάληψη της Κριμαίας; Δηλαδή, μετά την κατάληψη, η ρωσική Δούμα απέσυρε την «άδεια»-εξουσία; Και η «άδεια»-εξουσία αφορούσε μόνον στην κατάληψη της Κριμαίας, το 2014, γιατί είναι ακόμη εν ισχύ…
Με δημοψήφισμα, στις 16 Μαρτίου 2014, το Ανώτατο Συμβούλιο της Κριμαίας, διορισμένο από τη Μόσχα, ζήτησε να ενωθεί με τη Ρωσία, πράγμα που αποδέχθηκε η ρωσική Δούμα. Ακριβώς, όπως πρόκειται να γίνει και τώρα με το ψευδοδημοψήφισμα, της 3ης Νοέμβρη, στο Ντονμπάς. Φυσικά, η εθνική ουκρανική κυβέρνηση δεν αποδέχθηκε το τετελεσμένο αλλά η συμπαράσταση που έλαβε από τη Δύση ήταν μια σκληρή λεκτική καταδίκη της ρωσικής εισβολής, κάποια μέτρα οικονομικού αποκλεισμού και η απαίτηση να αποσύρει ο Πούτιν το στρατό. Η Ρωσία, ακάθεκτη, πήρε μια σειρά αποφάσεις, οι οποίες θα έπρεπε, αν όχι να προετοιμάσουν Ε.Ε. και ΗΠΑ για τις προθέσεις του Πούτιν, τουλάχιστον, να τις κάνει να υποψιαστούν ότι το σχέδιό του ήταν μακροχρόνιο και η Κριμαία ήταν μόνον η αρχή.
Η όρεξη του Πούτιν -μετά τον περίπατο του 2014- είχε πλέον ανοίξει για τα καλά. Ευρώπη και Αμερική είχαν κλειστά τα αφτιά τους, όταν οι Ουκρανοί ζητούσαν όπλα να αμυνθούν, υποστηρίζοντας ότι ο Πούτιν σχεδιάζει να καταλάβει ολόκληρη τη χώρα τους. Εκείνος, πιστεύοντας ακράδαντα ότι βρίσκεται σε θέση ισχύος, επιχείρησε να επαναλάβει το 2022, αυτό που έκανε το 2014, χωρίς να πληρώσει μεγαλύτερο κόστος, αλλά, αντίθετα, να εξακολουθήσει να πληρώνεται από όλα τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. για την προμήθεια ενέργειας. Ομως, τα πράγματα άλλαξαν. Ευρώπη και ΗΠΑ στάθηκαν στο ύψος τους και ο Ζελένσκι -που οι συριζαίοι αποκαλούσαν «γελωτοποιό», αποδείχθηκε «πολύ σκληρός για να πεθάνει», ενώ η «ακαταμάχητη σιδηρά πολεμική μηχανή» της Ρωσίας έμεινε μάλλον στις δόξες του Νοέμβρη 1941…
Από την Παρασκευή διενεργούνται ψευδοδημοψηφίσματα στις κατεχόμενες περιοχές προκειμένου να ενωθούν με τη Ρωσία. «Σαλάμι» πάει να κάνει την Ουκρανία ο Πούτιν. Αλλά τώρα σύμπας ο Δυτικός κόσμος δηλώνει ότι δεν δέχεται τις προσαρτήσεις. «Τα ψευδοδημοψηφίσματα είναι απάτη και δεν έχουν καμία νομική ισχύ».
Εν τέλει, ο πόλεμος στην Ουκρανία ίσως να απαλλάξει τη Ρωσία από τον Πούτιν. Και ο Δαυίδ να εξοντώσει τον Γολιάθ…
