Ισως το ερώτημα του ενός εκατομμυρίου δολαρίων (αλλά σε ευρώ) να είναι πόση Ευρώπη θέλουμε και από ποια απόσταση. Ως Ευρωπαίοι πολίτες εννοώ. Και εξηγούμαι: πριν από μερικά χρόνια οι Βρετανοί αποφάσισαν πως θέλουν να φύγουν από την Ε.Ε. και τώρα αρχίζουν να γλυκοκοιτάνε την επιστροφή τους. Την ίδια στιγμή, Σκωτσέζοι και Ουαλοί θέλουν να ανεξαρτητοποιηθούν από το Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά δηλώνουν ξεκάθαρα πως η θέση τους είναι στην Ευρωπαϊκή Ενωση και πως το Brexit έπληξε τα συμφέροντά τους.
Αξιωματούχοι των Βρυξελλών, από την πλευρά τους, στέκονται επιφυλακτικά απέναντι σε μία πιθανή επιστροφή των Βρετανών και τους λούζει κρύος ιδρώτας όταν θυμούνται πόσο δραματικές και χρονοβόρες ήταν οι διαδικασίες εξόδου. Αλλά καλούν τους Ισλανδούς να επανεκκινήσουν τις διαδικασίες διαπραγμάτευσης (οι Ισλανδοί, πάντως, το απέρριψαν για την ώρα), όπως καλούν και τους Καναδούς να συνδεθούν με την Ε.Ε. και ας είναι άλλη ήπειρος.
Σε αυτό το πολιτικό «μπες- βγες» στέκονται με τις ντουντούκες και φωνάζουν πιο δυνατά από όλους οι αντιευρωπαϊστές. Στη Γαλλία, στη Βρετανία, στην Ολλανδία, στην Ιταλία υπάρχουν ακραίες δυνάμεις που προσπαθούν να «τραβήξουν» τους πολίτες στην πόρτα εξόδου, εκμεταλλευόμενοι την ακρίβεια και τη στεγαστική κρίση. Δεν τους λένε, βέβαια, πως, ακόμα και αν έφευγαν από την ευρωπαϊκή πολιτική οικογένεια, θα έπαιρναν μαζί τους και τα προβλήματα. Διότι κανείς από αυτούς που τα βάζουν με την Ευρώπη δεν έχει άλλη λύση. Αν, μάλιστα, κοιτάξουμε καλύτερα στο εσωτερικό της Μ. Βρετανίας, θα δούμε πως οι συνθήκες για τους πολίτες μάλλον χειροτέρεψαν μετά το Brexit παρά βελτιώθηκαν.
H οικονομία του Λονδίνου ήταν κατά 30 δισ. λίρες μικρότερη απ’ ό,τι θα ήταν χωρίς το Brexit και υπήρχαν σχεδόν 2 εκατομμύρια λιγότερες θέσεις εργασίας συνολικά στο Ηνωμένο Βασίλειο, ως αποτέλεσμα της αποχώρησης από την Ε.Ε, έγραψε ο δήμαρχος του Λονδίνου, Σαντίκ Καν, ο οποίος υποστηρίζει καθαρά την επιστροφή στο ευρωπαϊκό μπλοκ. Το παράδειγμα της Βρετανίας δεν είναι θεωρητικό. Είναι ένα γεγονός που πλέον καταγράφει με στοιχεία και αριθμούς το κόστος της απομάκρυνσης από την Ευρώπη. Η Ελλάδα γλίτωσε στο παρά πέντε, πληρώνοντας βαρύ τίμημα αλλά τουλάχιστον αναστρέψιμο.
Ακόμα και τώρα, που η ενωμένη Ευρώπη βρίσκεται στη δίνη μιας νέας ενεργειακής και στεγαστικής κρίσης και εξακολουθεί να κινείται βασανιστικά αργά, είναι καλύτερη από μία διαλυμένη Ευρώπη. Μπορεί να θυμώνουμε με τις παραινέσεις τύπου «σβήστε τα φώτα», αλλά τουλάχιστον είμαστε πολλοί και απαιτούμε κάτι καλύτερο. Εχουμε περισσότερες πιθανότητες να το πετύχουμε μαζί και εντός, παρά μόνοι και εκτός. Ακόμα και οι Βρετανοί το κατάλαβαν.
