Φέτος δημιουργήθηκε θέμα με τις μη εγγραφές επιτυχόντων φοιτητών σε πανεπιστήμια. Για τη νέα φοιτητική χρονιά 3.666 επιτυχόντες αποφάσισαν να μην εγγραφούν, δηλαδή ένα ποσοστό 5,89% επί του συνόλου. Η αντιπολίτευση έσπευσε να εκμεταλλευθεί κομματικά το ζήτημα, εργαλειοποιώντας τις υψηλές τιμές των ενοικίων.
ΑΣ δούμε, όμως, τι δείχνουν τα στοιχεία της τελευταίας δεκαετίας. Το ποσοστό των φοιτητών που δεν εγγράφονται στα ΑΕΙ κυμαίνεται από 5% έως 7%. Τη δεκαετία του 2000 το αντίστοιχο ποσοστό κυμαινόταν μεταξύ 1% και 2%.
ΠΡΟΦΑΝΩΣ και οι τιμές των ενοικίων έχουν εκτοξευθεί. Σε πόλεις της Περιφέρειας ένα μικρό φοιτητικό σπίτι κοστίζει από 400 έως 600 ευρώ, ενώ η συνολική επιβάρυνση για τις σπουδές ενός παιδιού μακριά από το σπίτι ξεπερνάει τα 1.000 ευρώ τον μήνα. Αρα, το κόστος παίζει έναν σημαντικό ρόλο, κυρίως όμως στην επιλογή σχολών κατά τη συμπλήρωση του μηχανογραφικού από τους υποψηφίους. Η λύση στο ζήτημα της διαμονής μπορεί να έρθει μόνο από την κατασκευή σύγχρονων φοιτητικών εστιών, κάτι που έχει ήδη ξεκινήσει να υλοποιείται σε αρκετές πόλεις που φιλοξενούν πανεπιστημιακά ιδρύματα.
ΔΕΝ είναι, όμως, μόνο αυτό. Αξίζει να σημειωθεί ότι φέτος εισήχθησαν 3.137 φοιτητές με την ειδική κατηγορία του 10%, δηλαδή με τις περσινές τους βαθμολογίες. Κάτι που σημαίνει ότι αρκετοί από αυτούς μπορεί να είχαν ήδη εισαχθεί σε κάποια άλλη σχολή και εφόσον δεν πέρασαν φέτος σε σχολή της αρεσκείας τους να επιλέξουν να μη γραφτούν τροφοδοτώντας το ποσοστό αποχής από τις εγγραφές. Ενώ είναι βέβαιο ότι κάποιοι φοιτητές μπορεί να δίνουν Πανελλαδικές και να εισάγονται σε πανεπιστήμια, αλλά τελικά επιλέγουν να πάνε να σπουδάσουν είτε στο εξωτερικό είτε σε κάποιο εγχώριο μη κρατικό ΑΕΙ.
ΤΟ πρόβλημα στην ουσία είναι μεγαλύτερο και αφορά στο σύνολο τα ΑΕΙ που βρίσκονται στην Περιφέρεια. Αν τώρα υπάρχουν περίπου 90.000 υποψήφιοι και από αυτούς εισάγονται περίπου 65.000, το σύστημα οφείλει να προετοιμαστεί για το τι θα συμβεί σε λίγα χρόνια, όταν λόγω μειωμένων γεννήσεων οι υποψήφιοι δεν θα υπερβαίνουν τις 70.000.
ΠΡΕΠΕΙ, λοιπόν, να γίνει μια σωστή μελέτη για τα περιφερειακά ΑΕΙ. Ποιες σχολές συγκεντρώνουν τις προτιμήσεις των νέων με φόντο την αγορά εργασίας, που αλλάζει με ιλιγγιώδη ταχύτητα λόγω των τεχνολογικών εξελίξεων; Είναι δυνατόν να συνεχίσει το μοντέλο «κάθε πόλη και ένα πανεπιστήμιο», ακολουθώντας την παρελθοντική λογική «κάθε χωριό και ένα στρατόπεδο». Για να μη βρεθούμε μπροστά σε άδεια αμφιθέατρα στην Περιφέρεια, μέσα στην επόμενη δεκαετία, τα κόμματα και οι πρυτανικές αρχές οφείλουν να επανασχεδιάσουν τον πανεπιστημιακό χάρτη της χώρας.
