Κάποτε συρρικνωνόταν το ΑΕΠ της χώρας, τώρα συρρικνώνεται το δημόσιο χρέος. Μπορεί να είναι δύσκολο για την αντιπολίτευση να καταλάβει αυτή τη διαφορά, όμως είναι θεμελιώδης.
Η Ελλάδα έχασε στα χρόνια των Μνημονίων το 1/4 του ΑΕΠ, ενώ από το 2021 μέχρι σήμερα μειώθηκε κατά το 1/3 το δημόσιο χρέος. Είναι, λοιπόν, καθήκον της κυβέρνησης και όλων όσοι έχουν δημόσιο λόγο να εξηγήσουν με απλά λόγια στην κοινωνία πως όσο περισσότερο μειώνεται το δημόσιο χρέος, τόσο περισσότερο αυξάνεται η δυνατότητα του κράτους να μειώνει φορολογία και να ενισχύει εισοδήματα. Αλλωστε, όποιος πολίτης έχει πάρει δάνειο και βλέπει ποιο ήταν το αρχικό κεφάλαιο που πήρε και πόσοι είναι οι τόκοι που πληρώνει, καταλαβαίνει αμέσως το όφελος μιας πρόωρης αποπληρωμής.
Μπορεί τα μεγέθη να διαφέρουν, όμως η ουσία παραμένει ίδια. Σκεφτείτε ένα νοικοκυριό που σχεδιάζει να ξοφλήσει νωρίτερα το δάνειό του. Το κάνει για να απαλλαγεί άμεσα από ένα οικονομικό φορτίο, για να κερδίσει μακροπρόθεσμα την επιβάρυνση των τόκων και για να απελευθερώσει τα παιδιά του από έναν οικονομικό βραχνά. Ενα μεγάλο νοικοκυριό είναι και το κράτος. Και κάθε φορά που αποπληρώνει νωρίτερα δάνεια του παρελθόντος, αφαιρεί από την πλάτη του ελληνικού λαού ένα φορτίο από τόκους. Και, για να έχουμε μια τάξη μεγέθους, να πούμε πως το όφελος από τη μείωση των δαπανών τόκων είναι γύρω στα 370 εκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο, ενώ το συνολικό όφελος κατά τη διάρκεια των επτά ετών ανέρχεται σε τουλάχιστον 2,6 δισ. ευρώ.
Και είναι και κάτι άλλο. Η Ελλάδα δεν είναι πια μια υπερχρεωμένη χώρα που αδυνατεί να αποπληρώσει τα χρέη της και προσπαθεί να αποφύγει τις υποχρεώσεις της. Αντιθέτως, είναι σε θέση να εξοφλεί νωρίτερα, έτσι ώστε να έχει μεγαλύτερη δημοσιονομική ελευθερία για τη στήριξη της πραγματικής οικονομίας, δηλαδή για τους πολίτες και τις επιχειρήσεις. Ταυτόχρονα στέλνει ένα ισχυρό μήνυμα σταθερότητας στην παγκόσμια αγορά και τους διεθνείς οίκους, οι οποίοι αναβαθμίζουν την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας δημιουργώντας ευνοϊκότερους όρους δανεισμού. Μπορεί ο εναπομείνας ΣΥΡΙΖΑ και η κατακερματισμένη αντιπολίτευση να είναι της λογικής «δανεικά και αγύριστα», όμως ο κόσμος δεν δουλεύει έτσι. Υπάρχουν κανόνες, συμφωνίες και κάτι που λέγεται εθνική αξιοπιστία.
