Ο μοναδικός ανασχηματισμός που άλλαξε τη «γραμμή» μίας κυβέρνησης ήταν εκείνος που πραγματοποίησε ο Ανδρέας Παπανδρέου, το φθινόπωρο του 1985, όταν έβγαλε από το υπουργείο Εθνικής Οικονομίας τον Γεράσιμο Αρσένη αντικαθιστώντας τον με τον Κώστα Σημίτη.
Γράφει ο Στέφανος Τζανάκης
Ο Γεράσιμος Αρσένης ήταν -μαζί με τον Παπανδρέου- ο πατέρας της οικονομικής πολιτικής του ΠΑΣΟΚ για την πρώτη κυβερνητική τετραετία: κρατικοποιήσεις και μεγάλες αυξήσεις μισθών ήταν τα κυρίαρχα στοιχεία της – σύμφωνα με τη σοσιαλδημοκρατική ορθοδοξία της εποχής. Μία πολιτική που θα μπορούσε να πετύχει στη Γερμανία, μια χώρα με στιβαρή παραγωγική βάση, δεν είχε ελπίδες στην Ελλάδα : κάθε δραχμή παραπάνω στους μισθούς αύξανε το εμπορικό έλλειμμα και μείωνε την αξία του νομίσματος…
Το αποτέλεσμα ήταν πολιτικά αποθεωτικό για το ΠΑΣΟΚ – και οικονομικά καταστροφικό: η Ελλάδα είχε φτάσει στα πρόθυρα της χρεοκοπίας στα μέσα εκείνης της χρονιάς – απλώς τότε υπήρχε η δυνατότητα υποτίμησης του νομίσματος, η οποία και χρησιμοποιήθηκε, μαζί με ένα πρόγραμμα «σταθεροποίησης» της οικονομίας, το οποίο ( βεβαίως) δεν είχε την παραμικρή σχέση με τα Μνημόνια που ζήσαμε την τελευταία δεκαετία.
Η τοποθέτηση του Κώστα Σημίτη στο υπουργείο Εθνικής Οικονομίας σηματοδότησε μία -απολύτως αναγκαία, εκείνη την εποχή- δημοσιονομική στροφή, παρά το γεγονός ότι έμεινε μισή, αφού δεν συνοδεύτηκε από την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της χώρας. Hταν όμως μία μεγάλη αλλαγή…
Οι υπόλοιποι ανασχηματισμοί του Παπανδρέου -όπως και των διαδόχων του στην πρωθυπουργία- δεν είχαν ανάλογο αντίκτυπο. Συζητιούνται μία ή δύο ημέρες και μετά η ζωή συνεχίζεται ησύχως…
Διαβάστε Επίσης
Για τους νεότερους, οι αλλαγές στην κυβέρνηση -ειδικά όταν είναι μεγάλες- έχουν γίνει συνώνυμες της αποτυχίας. Βεβαίως, κάποιες φορές οι αλλαγές είναι επιβεβλημένες από τα πράγματα – αλλά τότε δεν μιλάμε για ανασχηματισμό, αλλά για αποπομπές υπουργών που πρέπει να αντικατασταθούν.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ηγεμονεύει αυτή την περίοδο στην πολιτική σκηνή: προφανώς θα ισχύσει και για την κυβέρνησή του ο νόμος της φθοράς, αλλά πρέπει να βλέπει κάποιος πολύ μακριά για να δει τη σκουριά – η οποία, όπως λέει και το τραγούδι, δεν κοιμάται ποτέ. Πώς θα διευρύνει την ηγεμονία του με έναν ευρύ ανασχηματισμό; Υπάρχει δυνατότητα μεγάλων αλλαγών πολιτικής; Και -το κυριότερο- υπάρχει άραγε η ανάγκη να αλλάξουν πολιτικές; Διότι αν υπάρχει τέτοια ανάγκη, τότε προφανώς δεν έφεραν οι πολιτικές την ηγεμονία…
Ο Στέφανος Τζανάκης είναι σύμβουλος έκδοσης του Ελεύθερου Τύπου
Από την έντυπη έκδοση
