Ηταν αναμενόμενο: Είμαστε πολύ καλοί στο «μένουμε σπίτι» και πολύ κακοί στο «μένουμε ασφαλείς». Η υπόθεση της Φτελιάς δεν είναι μία εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα - είναι απλώς το άκρον άωτον μιας νοοτροπίας που κυριαρχεί σε όλη την Ελλάδα.
Γράφει ο Στέφανος Τζανάκης
Τα νησιά δεν χτυπήθηκαν ιδιαίτερα στην πρώτη φάση του κορονοϊού – τα περισσότερα δεν βίωσαν ούτε ένα κρούσμα. Ηταν όμως αποκλεισμένα την περίοδο της καραντίνας, ενώ και οι κάτοικοι τήρησαν (κατά το δυνατόν) τους κανόνες που είχαν επιβληθεί για τις μετακινήσεις.
Τώρα, τα πράγματα έχουν αλλάξει δραματικά: Τα νησιά δεν είναι πλέον αποκλεισμένα – και οι κάτοικοι που περιμένουν να ζήσουν από τον τουρισμό ξεπερνούν τους (όποιους) φόβους πείθοντας τους εαυτούς τους ότι όλα όσα συνέβησαν το χειμώνα ήταν υπερβολικά και μάλλον αχρείαστα, διότι τάχα ο κίνδυνος δεν ήταν τόσο σοβαρός.
Το ίδιο και οι πελάτες – όπως φάνηκε στο πρώτο «ελεύθερο» καλοκαιρινό τριήμερο. Μπορεί οι τουρίστες της Μυκόνου να έχουν μια φήμη που επιτρέπει στην υπόλοιπη Ελλάδα να αναφωνεί «εμείς δεν είμαστε έτσι», αλλά η αλήθεια είναι ότι οι κανόνες δεν τηρήθηκαν ούτε από τους μαγαζάτορες ούτε από το μεγαλύτερο μέρος των τουριστών, σε όλες τις περιοχές όπου υπήρξε έξοδος.
Από την άλλη πλευρά, είναι και η ευθύνη της επιτροπής των ειδικών: Οταν επιτρέπεις τη λειτουργία των beach bars εν μέσω πανδημίας, προφανώς δεν περιμένεις ότι οι καταστηματάρχες θα επιβάλουν με κάποιον μαγικό τρόπο την αποστασιοποίηση των πελατών. Αλλωστε, τα μαγαζιά αυτά βασίζονται στο συνωστισμό – είναι μέρος του «πακέτου».
Αυτή η κατάσταση ενέχει πολλούς κινδύνους – που δεν είναι μόνον υγειονομικοί: Μία ξαφνική αύξηση των κρουσμάτων, πριν ακόμα ανοίξουν τα ελληνικά αεροδρόμια, θα μπορούσε να ανακόψει το -όποιο- τουριστικό κύμα και το αποτέλεσμα θα είναι ιδιαίτερα αρνητικό για τα δημόσια οικονομικά.
Από την άλλη πλευρά, είναι προφανές πως δεν υπάρχει περίπτωση να ελέγχεται κάθε ώρα και στιγμή η συμπεριφορά καθενός. Η ατομική ευθύνη ξεκινά από τη στιγμή που βγαίνουμε από το σπίτι – και όσο κι αν πολλοί δεν έχουμε σχέση με τον τουρισμό, είναι προφανές ότι αν η χρονιά πάει στράφι, δεν θα το πληρώσουν μόνον οι εμπλεκόμενοι, αλλά ολόκληρη η Ελλάδα. Εν ολίγοις, με κάθε beach bar που θα κλείνει, όλοι θα γινόμαστε λίγο φτωχότεροι. Αξίζει, για λίγο συνωστισμό παραπάνω;
Ο Στέφανος Τζανάκης είναι διευθυντής έκδοσης του Ελεύθερου Τύπου
Από την έντυπη έκδοση
