Γράφει ο Γιάννης Παπαδάτος

Μια ασφαλής διαπίστωση αφορά την «υποστροφή» της λεγόμενης παγκοσμιοποίησης, δηλαδή της ανεξέλεγκτης κίνησης ανθρώπων, κεφαλαίων, εμπορευμάτων και υπηρεσιών. Το πρώτο, ενστικτώδες μέτρο των κρατών ήταν να κλείσουν τα σύνορά τους και το δεύτερο να αφήσουν κατά μέρος τις ευγένειες για το ποιο θα εξασφαλίσει περισσότερες μάσκες και αναπνευστήρες, ακόμη και «κλέβοντας» αγορασμένα φορτία άλλων. (Πρωτεργάτης σε αυτή την «πειρατεία» οι ΗΠΑ.)

Ενα δεύτερο φαινόμενο είναι ανάδειξη των τοπικών κοινωνικών σε ρόλο πρωταγωνιστή. Λογικό, αφού γνωρίζουν καλύτερα πώς να προστατεύσουν τους κατοίκους τους. Στις ΗΠΑ, αρχικά οι κυβερνήτες της Νέας Υόρκης και της Καλιφόρνια και σε δεύτερη φάση οι δήμαρχοι της Νέας Υόρκης, του Σιάτλ, του Λος Αντζελες και της Νέας Ορλεάνης πήραν την κατάσταση στα χέρια τους, με δεκάδες ακόμη να τους μιμούνται.

Ο Μάικλ Μπλούμπεργκ -αποτυχών διεκδικητής του χρίσματος των Δημοκρατικών- προσφέρθηκε να συντονίσει τους 100 μεγάλους δήμους των ΗΠΑ, καλώντας Λ. Οίκο και Ουάσιγκτον να παραχωρήσουν περισσότερες εξουσίες στους τοπικούς άρχοντες. Στην Ισπανία είδαμε δημοτικές αστυνομίες να εμποδίζουν την είσοδο σε «ξενομερίτες», ενώ στην Ιταλία ο δήμαρχος της Μεσσίνα, στη Σικελία, απαγόρευσε την είσοδο σε κατοίκους της μητροπολιτικής Ιταλίας χωρίς 48ωρη προειδοποίηση.

Στη Βραζιλία, οι κυβερνήτες του Ρίο και του Σάο Πάολο αγνόησαν τον πρόεδρο Μπολσονάρο κι έλαβαν αυτοβούλως περιοριστικά μέτρα για την προστασία του πληθυσμού – με τις ευλογίες του στρατού και του Κογκρέσου. Για απροσδιόριστο διάστημα, τα μικρομεσαία κράτη και οι τοπικές κοινότητες θα πρέπει να επιβιώσουν με δικά τους μέσα, αξιοποιώντας τη σοφία των Λατίνων: Salus populis suprema lex esto (H σωτηρία του λαού ας είναι ο υπέρτατος νόμος).