Αλλο ο νόμος Κατσέλη και άλλο ο νόμος Παππά

04/11/16 • 10:16 | UPD 04/11/16 • 10:16

Αν για κάτι θα έπρεπε να φροντίζουν οι πολιτικοί, είναι η υστεροφημία τους. Αυτό που θα αφήσουν πίσω τους όταν θα έχουν αποσυρθεί από τα κοινά, αυτό που θα μπορούν με περηφάνια να ονομάσουν πολιτική παρακαταθήκη τους. Οι περισσότεροι βέβαια θαμπώνονται μόνο από τη δόξα του παρόντος, από την εφήμερη θριαμβολογία που μπορεί να απολαύσουν στα δελτία των 8 ή στους τίτλους των εφημερίδων.

kontaraki-teliko-arthrografos-1000Γράφει η Δέσποινα Κονταράκη*

Αντε και στα χειροκροτήματα του συνεδρίου τους. Τα νομοθετήματα που έχουν ως ψωμοτύρι οι Ελληνες πολιτικοί θα μπορούσαν να ανταποκρίνονται στις πραγματικές ανάγκες των πολιτών, να τους προστατεύουν από κοινωνικές αδικίες, να υπηρετούν εντέλει την ίδια τη Δημοκρατία. Μπορεί και όχι. Για να το πούμε απλά, άλλο ο νόμος Κατσέλη και άλλο ο νόμος Παππά.

Ο υπουργός Επικρατείας επιμένει μέχρι τέλους να υπερασπίζεται έναν κακό νόμο. Ενα νόμο που αν περνούσε ως είχε, θα συρρίκνωνε μια επιχειρηματική αγορά, θα οδηγούσε στην ανεργία χιλιάδες κόσμου, θα είχε ένα πρόσκαιρο οικονομικό όφελος και μακροπρόθεσμη ζημία. Και φυσικά θα ενέτεινε τις πολιτικές αντιπαλότητες. Ακόμα όμως και αν όλα τα προηγούμενα θεωρηθούν ως ερμηνείες και υποθέσεις, αυτό που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί είναι η αντισυνταγματικότητά του. Αλλά εξακολουθεί να επιμένει. Πού σταματά λοιπόν η πολιτική λογική και πού αρχίζει η προσωπική φιλοδοξία;

Από την άλλη, στα πεζοδρόμια έξω από τα Ειρηνοδικεία της χώρας κάθε Τετάρτη παίζεται ένα σίριαλ που καμία σχέση δεν έχει με την τηλεόραση. Εκεί παίζονται οι περιουσίες πολιτών, ό,τι δηλαδή τους απέμεινε από την οικονομική κρίση. Οσοι δεν κατάφεραν να υπαχθούν στο σωτήριο νόμο Κατσέλη, πασχίζουν να σώσουν οτιδήποτε κι αν σώζεται. Την πρώτη τους κατοικία, την επιχείρησή τους ή το οικόπεδο που έβαλαν ενέχυρο κάποια στιγμή. Ανάμεσά τους, ναι, μπορεί να υπάρχουν και μεγαλοεργολάβοι ή επιχειρηματίες που οι πλειστηριασμοί να είναι ο μοναδικός τρόπος να ξεχρεώσουν το Δημόσιο.

Για την ώρα, η αποχή των συμβολαιογράφων είναι ένας πρόσκαιρος σύμμαχος, αλλά όταν τελειώσει τι θα γίνει; Τότε θα μετρήσουμε ξανά το πολιτικό μας ανάστημα και μάλλον θα καταλάβουμε τι ακριβώς σημαίνει αυτό που έλεγε ο σοφός καθηγητής του ΕΜΠ και ακαδημαϊκός Θεοδόσης Τάσιος σε πρόσφατη συνέντευξή του στην «Καθημερινή»: «Προτάξαμε μια ηθική προτεραιότητα που συγκεφαλαιωνόταν στο “εγώ, εδώ και τώρα”, ενώ η λυδία λίθος του ηθικού ενεργήματος είναι το “εσύ, αλλού και ύστερα”. Το στένεμα της αντίληψής μας για το πώς πρέπει να λειτουργεί η κοινωνία μας συνιστά την αποτυχία μας».

*Η Δέσποινα Κονταράκη είναι αρχισυντάκτρια του Ελεύθερου Τύπου

Από την έντυπη έκδοση του Ελεύθερου Τύπου