Η εργαλειοποίηση του κινδύνου

18/06/19 • 07:21 | UPD 18/06/19 • 07:21

Είναι δείγμα σοβαρότητας να συνεδριάζει το ΚΥΣΕΑ παραμονές του Αγίου Πνεύματος; Ενδεχομένως και να είναι – αναλόγως των εξελίξεων. Είναι αποκλειστική ευθύνη της κυβέρνησης όταν μία τέτοια συνεδρίαση μπαίνει στις μυλόπετρες της εσωτερικής πολιτικής αντιπαράθεσης; Προφανώς και είναι – άλλωστε, το παρελθόν οδηγεί πάντοτε το παρόν και το μέλλον…

  • Save
Γράφει ο Στέφανος Τζανάκης

Η επιθετικότητα της Αγκυρας δεν είναι κάτι καινούργιο. Ομως, η επιχείρηση «γεωτρήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ» συνιστά αναμφισβήτητα μία κλιμάκωση. Το ερώτημα είναι αν η ενδεδειγμένη ελληνική απάντηση σε αυτό που συμβαίνει είναι η δραματοποίηση – μιας και αυτό το μήνυμα στέλνει η εσπευσμένη συνεδρίαση του ΚΥΣΕΑ, εν μέσω εορταστικού τριημέρου.

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι λίγη δραματοποίηση δεν βλάπτει – αντίθετα, στέλνει το μήνυμα σε Ευρώπη και ΗΠΑ ότι η κατάσταση είναι σοβαρή, ότι δεν έχουμε να κάνουμε με τα συνήθη παίγνια της Αγκυρας αλλά με μία εισβολή στη θάλασσα, κατά τον τρόπο που το θέτει η Κυπριακή Δημοκρατία.

Ωστόσο, στην περίπτωσή μας, το θέμα δεν είναι τι κάνει η κυβέρνηση, αλλά ποια κυβέρνηση το κάνει: Τα θέματα εξωτερικής πολιτικής έχουν συνδεθεί με έναν όρο, την περίοδο της διακυβέρνησης της χώρας από τον ΣΥΡΙΖΑ – και ο όρος αυτός είναι η «εργαλειοποίηση», που θριάμβευσε την περίοδο πριν από τη συμφωνία των Πρεσπών. Η κυβέρνηση είχε τότε επιχειρήσει να χτυπήσει με έναν σμπάρο πολλά τρυγόνια – ένα από αυτά ήταν η ενότητα στον χώρο της Νέας Δημοκρατίας.

Ποιος δεν θυμάται τις προσδοκίες που είχε γεννήσει στο κυβερνητικό στρατόπεδο η δραστηριοποίηση διαφόρων στρατηγών εν αποστρατεία, που φάνηκε κάποια στιγμή ότι θα μπορούσε να οδηγήσει στη δημιουργία ενός ισχυρού κόμματος στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας; Η κυβέρνηση διατυμπάνιζε για μήνες ότι προχωρούσε στις διαπραγματεύσεις με οδηγό τη σύνθετη ονομασία για τα Σκόπια, με την οποία πήγε ο κ. Κ. Καραμανλής στο Βουκουρέστι – χωρίς όμως να διευκρινίζει ότι η κατάσταση είχε αλλάξει δραματικά από το 2008.

Εν ολίγοις, ο κ. Καραμανλής είχε μόνον έναν τρόπο να ακουστεί τότε από τους εταίρους: να εμφανίζεται ως η πλευρά που επιδιώκει πάση θυσία μία λύση – την οποία, ωστόσο, γνώριζε πολύ καλά ότι δεν θα αποδέχονταν οι γείτονες. Αντίθετα, στις Πρέσπες ήταν ο κ. Ζάεφ που έπρεπε να πείσει ότι ήθελε τη λύση – και κάπου εκεί χάσαμε την μπάλα. Και στο τέλος – τέλος, άλλο Σκόπια, άλλο Τουρκία. Η εργαλειοποίηση έχει και τα όριά της…

*Ο Στέφανος Τζανάκης είναι διευθυντής έκδοσης του Ελεύθερου Τύπου