Η ιστορία του αυτιστικού φάσματος και η αντιμετώπισή του

29/10/18 • 10:26 | UPD 29/10/18 • 10:29

Newsroom eleftherostypos.gr

Το σύνδρομο Kanner ή αυτισμός πήρε το όνομα του από τον Leo Kanner, ο οποίος δημοσίευσε την πρώτη του έρευνα για τα αυτιστικά παιδιά το 1943.

Το σύνδρομο Kanner ή αυτισμός πήρε το όνομα του από τον Leo Kanner, ο οποίος δημοσίευσε την πρώτη του έρευνα για τα αυτιστικά παιδιά το 1943.

Γράφει η Παναγιώτα Μπουργιώτη*

Ο Kanner παρατήρησε ότι τα συγκεκριμένα παιδιά παρουσιάζουν συχνά προβλήματα που δεν σχετίζονταν μόνο με το γεγονός ότι μάθαιναν αργά, αλλά και τα χαρακτηριστικά τους δεν ταίριαζαν με αυτά των συναισθηματικά διαταραγμένων παιδιών.Έτσι,εφηύρε μια νέα κατηγορία,την οποία αποκάλεσε πρώιμο παιδικό αυτισμό,η οποία έκτοτε ονομάζεται και σύνδρομο Kanner.

Ο αυτισμός είναι μια ισόβια αναπτυξιακή διαταραχή, η οποία έχει επιπτώσεις σε διάφορους τομείς της ανάπτυξης του ατόμου.Οι τομείς αυτοί είναι η κοινωνική αλληλεπίδραση, η επικοινωνία και η συμπεριφορά,ενώ πολλές φορές ο αυτισμός είναι πιθανό να συνυπάρχει και με άλλες παθήσεις,όπως τα αισθητηριακά προβλήματα και η νοητική υστέρηση.Το βασικό χαρακτηριστικό των αυτιστικών παιδιών δεν είναι στην ουσία μια καθυστέρηση στην αναπτυξιακή τους πορεία αλλά μια διαφορετική αναπτυξιακή διαδρομή.

Η σωστή αντιμετώπιση παιδιού με αυτισμό είναι καθαρά έργο της διεπιστημονικής ομάδας που απαρτίζεται από κλινικά έμπειρους επιστήμονες διαφόρων ειδικοτήτων όπως παιδοψυχίατρος,ψυχολόγος,,ειδικός παιδαγωγός, κ.α Σχεδιάζεται συνήθως ένα εξατομικευμένο πρόγραμμα αντιμετώπισης των δυσκολιών του παιδιού ενώ παράλληλα,υπάρχουν πολλές μέθοδοι που θα μπορούσαν να βοηθήσουν τα αυτιστικά παιδιά να εξελιχθούν τόσο κοινωνικά όσο και προσωπικά.Μια από τις βασικές αυτές μεθόδους είναι το εκπαιδευτικό και ερευνητικό πρόγραμμα TEACCH όπου βασίζεται σε οπτικές πληροφορίες που θα επιτρέπουν στους μαθητές να έχουν πρόσβαση σε διάφορα στοιχεία του προγράμματος σπουδών.Οπτικές πληροφορίες καθιστούν τα πράγματα με περισσότερο νόημα για τους αυτιστικούς μαθητές και τους δίνει τη δυνατότητα να μάθουν.

Κύριος σκοπός του είναι η αύξηση της ανεξαρτησίας και ο έλεγχος της συμπεριφοράς με βάση τις ικανότητες,τις ανάγκες και τα προβλήματα του κάθε αυτιστικού παιδιού.

Είναι γεγονός ότι η εφαρμογή των παρεμβατικών μεθόδων ήταν πάντα μια πρόκληση για όλους όσους ασχολούνται με τα άτομα που ανήκουν στο φάσμα του αυτισμού.Πρέπει να γίνει κατανοητό όμως ότι τα παιδιά αυτά εκτός από αδυναμίες έχουν και πολλές δυνατότητες.

*Η Παναγιώτα Μπουργιώτη είναι Φιλόλογος-Ειδική Παιδαγωγός