Πριν από λίγες ημέρες συμπληρώθηκε ένας χρόνος από την δολοφονία του μικρού Μάριου στο Μενίδι από σφαίρα. Πριν από λίγες ημέρες ένα ακόμη κορίτσι η Γιαννούλα σκοτώθηκε στην Άμφισσα επίσης από σφαίρα και εμείς συνεχίζουμε να αποδίδουμε και τις δύο δολοφονίες σε αδέσποτα πυρά και στην κακιά ώρα.
Γράφει ο Μιχάλης Μαρδάς*
Καμία σφαίρα, όμως δεν είναι αδέσποτη και κάποια στιγμή θα πρέπει να σταματήσει να λέγεται αυτή η ανοησία από την στιγμή που δεν έχουμε τον πολιτισμό να σταματήσουμε να απειλούμε ζωές χωρίς λόγο και αιτία.
Η Γιαννούλα έπεσε θύμα της τυφλής οργής του επιχειρηματία που επέλεξε να λύσει με τα όπλα τις διαφορές του ενώ για τον Μάριο ακόμη δεν ξέρουμε ποιος τον σκότωσε. Μετά από ένα χρόνο δεν ξέρουμε ποιος σκότωσε ένα μικρό παιδί και θέλουμε να λέμε ότι είμαστε πολιτισμένο κράτος
Οταν ο πιωμένος πατέρας, θείος, αδερφός, ξάδερφος ή ότι άλλο είναι βγάζει την καραμπίνα του και αρχίζει να πυροβολεί στον αέρα είτε τυφλωμένος από οργή είτε μερακλωμένος από τα λαϊκά και δημοτικά άσματα που παίζουν στην διαπασών από το στερεοφωνικό είναι εν δυνάμει δολοφόνος.
Ολοι αυτοί που έχουν κάνει σουρωτήρι τις πινακίδες στην επαρχία κάνοντας εξάσκηση στην σκοποβολή είναι επίσης εν δυνάμει δολοφόνοι και όλοι εμείς που ανεχόμαστε να διαπράττεται δίπλα μας η συγκεκριμένη ανοησία είμαστε συνένοχοι.
Διαβάστε Επίσης
Είναι πάρα πολύ απλά τα πράγματα και προσωπικά έχω βαρεθεί κάθε φορά να αναπαράγονται τα κλισέ «σοκαρισμένη η κοινωνία από το δράμα» και όλα τα άλλα που το μόνο που εξυπηρετούν είναι να κρυφτούμε πίσω από τα λόγια καταδίκης που εύκολα ξεστομίζονται όταν γίνει το κακό αλλά ποτέ πριν συμβεί.
Και μην πει κανείς ότι οι υποθέσεις του Μάριου και της Γιαννούλας είναι διαφορετικές καθώς στην δεύτερη περίπτωση ο δράστης ήθελε να προξενήσει κακό και δεν έβγαλε το όπλο για να ρίξει την μπαλωθιά της ανοησίας.
Και οι δύο περιπτώσεις έχουν δύο κοινούς παρανομαστές: ο πρώτος είναι ότι δολοφονήθηκαν δύο παιδιά και ο δεύτερος ότι η πολιτεία αδυνατεί να μαζέψει τα όπλα που είναι στα σπίτια.
Οι κάθε λογής κυνηγοί της κακιάς ώρας (σ.σ. ελάχιστοι είναι αυτοί που σέβονται τους κανόνες) σε κάθε ευκαιρία επιδεικνύουν το προσωπικό τους οπλοστάσιο και ανά πάσα στιγμή μπορούν να κλείσουν σπίτια.
Και όμως η ανοχή-συνενοχή συνεχίζεται μέχρι την επόμενη φορά που κάποιος Μάριος ή κάποια Γιαννούλα θα σκοτωθούν και όλοι θα τρέξουμε στο facebook να γράψουμε τα συγκινητικά μας μηνύματα για να πάρουμε τα likes.
*Ο Μιχάλης Μαρδάς είναι αρχισυντάκτης στο EleftherosTypos.gr
