Για πόσο ακόμα ο Τσίπρας θα… τρολάρει τον εαυτό του;

24/05/18 • 11:02 | UPD 24/05/18 • 11:02

Το αφήγημα, τα επιχειρήματα και οι ατάκες που χρησιμοποιεί ο πρωθυπουργός σε αυτή τη φάση διακυβέρνησης δεν προκαλούν πλέον οργή. Είναι τόσο αστεία που ακόμη και χωρίς μοντάζ ή σχολιασμό θα μπορούσαν να παίζουν σε κάποια σατιρική εκπομπή. Το πρόβλημα είναι ότι πίσω από τη νέα προπαγανδιστική επιχείρηση εξαπάτησης των πολιτών κρύβονται εξαιρετικά σημαντικοί κίνδυνοι για το μέλλον.

Γράφει ο Γιάννης Τσαπρούνης*

Ο Αλέξης Τσίπρας με ιδιαίτερο θράσος θεωρεί πλέον πως μπορεί να παραδίδει… μαθήματα οικονομίας, θεσμικότητας και συναίνεσης τόσο στους πολιτικούς αντιπάλους όσο και στην κοινωνία.

ΕΙΝΑΙ πράγματι αστείο να ακούς να μιλάει για την πτώση των επιτοκίων δανεισμού εκείνος που θα βάραγε νταούλια για να χορεύουν οι αγορές. Είναι αστείο να μιλάει για την επιτυχία της δημοσιονομικής προσαρμογής και τα πρωτογενή υπερπλεονάσματα εκείνος που θα γκρέμιζε τη λιτότητα και θα μοίραζε άφθονο χρήμα σε μια καταταλαιπωρημένη κοινωνία. Είναι αστείο να μιλάει για επενδύσεις εκείνος που θα έδιωχνε όποιον τολμούσε να συμμετάσχει σε διαγωνισμούς αποκρατικοποιήσεων. Είναι αστείο να λέει ότι οι εκλογές θα οδηγούσαν σε αποσταθεροποίηση εκείνος που προκάλεσε εκλογές το 2015 και έφερε την αποσταθεροποίηση. Είναι αστείο να επικαλείται τη συναίνεση εκείνος που ως αντιπολίτευση έλεγε «όχι, σε όλα» και κατηγορούσε τους κυβερνώντες ως προδότες. Για πόσο ακόμα θα τρολάρει τον εαυτό του;

ΑΡΑΓΕ, πού χάθηκε εκείνη η αξιοπρέπεια για την οποία μιλούσε συνέχεια το 2015; Προφανώς ο «αέρας» της εξουσίας την πήρε και τη σήκωσε.

ΓΙΑΤΙ ακόμα και τώρα, έστω και αργά, ο Αλέξης Τσίπρας είχε μια ευκαιρία. Θα μπορούσε να ζητήσει μια συγγνώμη για την απάτη, όχι για την αυταπάτη. Θα μπορούσε να μη χρησιμοποιεί διχαστικό λόγο. Θα μπορούσε να μη συνεχίζει να υποδύεται τον «αντισυστημικό» κατηγορώντας ακόμα και τώρα την αντιπολίτευση ως… συνεργάτες των δανειστών.

ΘΑ μπορούσε να κάνει πολλά ακόμα, αλλά συνεχίζει να ακολουθεί την ίδια τακτική όπως και στο παρελθόν. Υπόσχεται φαντασιακούς μεταμνημονιακούς παραδείσους επιχειρώντας να προσελκύσει ψηφοφόρους που του έχουν γυρίσει την πλάτη. Και κάπου εδώ σταματούν τα αστεία. Αυτό είναι και το μεγαλύτερο σφάλμα του. Γιατί η οικονομία της χώρας είναι τόσο ευάλωτη που μπορεί είτε λόγω κακών εσωτερικών χειρισμών είτε λόγω διεθνών κρίσεων να οδηγηθεί εκ νέου σε αδιέξοδο όπως το 2010 και το 2015.

*Ο Γιάννης Τσαπρούνης είναι διευθυντής σύνταξης του Ελεύθερου Τύπου

Από την έντυπη έκδοση του Ελεύθερου Τύπου