Η έξοδος των Χριστιανών της Ανατολής

08/03/18 • 10:37 | UPD 08/03/18 • 10:37

Από το 1880 που ξεκίνησε, ως σήμερα που συνεχίζεται, η έξοδος των Χριστιανών της Ανατολής, σε περιόδους μεγάλης αστάθειας, παίρνει τη μορφή καταδίωξης.

Γράφει ο Δημοσθένης Δαββέτας

Ειδικά η άνοδος του ισλαμισμού τα τελευταία χρόνια έχει δώσει χαρακτήρα παροξυσμού στο ξερίζωμα των Χριστιανών. Τα αίτια αυτής της θλιβερής διαπίστωσης οφείλονται στο ότι ο αραβικός εθνικισμός έβαλε ως σημείο εκκίνησης της σύγχρονης Ιστορίας του τον 7ο αιώνα.

Τότε έσβησαν από το μυαλό τους την προηγούμενη ιστορία των τόπων που ζούσαν. Δηλαδή ξέχασαν ηθελημένα την κληρονομιά των Φοινίκων, των Βαβυλωνίων, τον Ελληνορωμαϊκό πολιτισμό και τον Χριστιανισμό της Ανατολής. Δεν κατάφεραν να ενσωματώσουν τις μη μουσουλμανικές κουλτούρες. Τα πρόσφατα γεγονότα της απο-χριστιανοποίησης σε Συρία και Ιράκ, αλλά κι εν γένει το ξερίζωμα των Χριστιανών από την κουλτούρα και το οικοσύστημά τους, θυμίζουν τη γενοκτονία των Αρμενίων και των Χαλδαιοσυρίων του 1915. Ξεχνούν όμως οι ισλαμιστές ότι στη βάρβαρη μηδενιστική πορεία τους αρνούνται την όποια νεωτερική ή μεταρρυθμιστική τάση υπήρχε στο Ισλάμ.

Οι ιδέες της Αραβικής Ανοιξης περί διαχωρισμού Πολιτείας και θρησκείας, περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία διασκορπίστηκαν γρήγορα. Ετσι, δίχως να μπορεί να συνυπάρχει στο Σύνταγμα σε θέση ισοτιμίας ο Χριστιανισμός με το Ισλάμ, οι Χριστιανοί θεωρούνται «άπιστοι». Κι υποχρεώνονται για λόγους επιβίωσης να ξεριζωθούν.

Στο εξωτερικό οργανώνονται και βοηθούν όσο μπορούν όσους λίγους έμειναν πίσω να αντέξουν. Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται το ερώτημα: θα μπορέσουν πότε να επιστρέψουν; Η απάντηση εξαρτάται από το πόσο θα αντισταθούν οι μουσουλμάνοι στα ισλαμικά κινήματα. Ενα νέο μοντέλο συγκατοίκησης χρειάζεται. Οχι το πολυπολιτισμικό που στηρίζεται σε ιδεολογικό πολιτικό προσανατολισμό φοβίζοντας τον αραβικό κόσμο με την κατευθυνόμενη υπερ-εθνικότητα, αλλά αυτό της συνύπαρξης της πολιτισμικής διαφορετικότητας. Αυτή μπορεί να αποδώσει καλύτερα γιατί διατηρεί ισορροπημένα τις διαφορετικές κουλτούρες δίχως να απειλεί το Εθνος ή την κοινωνική συνοχή.

Αυτό πρέπει να το καταλάβουν οι σύγχρονοι ηγέτες για να μπορούν να ζήσουν πλάι πλάι οι διαφορετικότητες δίχως να απειλείται η ταυτότητά τους ή το εθνικό τους περιβάλλον.

Από την έντυπη έκδοση του Ελεύθερου Τύπου

Δημοφιλή