Τόσα ξέραμε, τόσα ανεχόμασταν. Οχι πια

20/09/17 • 10:18 | UPD 20/09/17 • 10:18

Γράφει η αρχισυντάκτρια του Ελεύθερου Τύπου Δέσποινα Κονταράκη

Οι (λίγο) μεγαλύτεροι και μεγαλύτερες θυμόμαστε τις εποχές που η οικογενειακή εκδρομή για μπάνιο στη θάλασσα περιλάμβανε στα απαραίτητα, εκτός από το κλασικό στρογγυλό παγουρίνι από φελιζόλ, και μια ψάθα.

kontaraki-1-1-130x140 Επικοινωνιακό μαζούτ δεν υπάρχειΓράφει η Δέσποινα Κονταράκη*

Διότι ήταν ο μοναδικός τρόπος να μη λερωθούν οι πετσέτες του σπιτιού από την πίσσα. Τότε, αυτό το κολλημένο στα βότσαλα, μαύρο πετρελαιακό απόσταγμα δεν προκαλούσε ούτε εντύπωση, πόσω μάλλον πανικό. Τόσα ξέραμε, τόσα ανεχόμασταν. Ομως τα χρόνια πέρασαν και μαζί τους πέρασε και η αμβλυμένη αίσθηση περί ασφάλειας και δημόσιας υγείας που είχαμε.

Πλέον ξέρουμε πως είναι δικαίωμά μας να κολυμπάμε σε καθαρά νερά, πως υπάρχουν πιστοποιητικά και αυστηρές προδιαγραφές ασφαλείας από την Ε.Ε., πως υπάρχουν οι μέθοδοι και οι τρόποι να είναι καθαρές οι ακτές. Φτιάξαμε την Ψυττάλεια, έχουμε καλά Ινστιτούτα και ακόμα καλύτερους επιστήμονες και όταν πλέον πάμε για μπάνιο τα παιδιά μας δεν θεωρούμε φυσιολογικό να μαυρίζουν οι πατούσες τους από την πίσσα. Αυτό λέγεται κοινωνική εξέλιξη.

Οταν λοιπόν μετά από μια τέτοια καταστροφή η πρώτη αλλά και η δεύτερη αντίδραση των υπουργών και των στελεχών της κυβέρνησης είναι να υποτιμήσουν το μέγεθός της είναι σαν να υποτιμούν αυτήν ακριβώς την εξέλιξη. Και τη νοημοσύνη μας μαζί.

Δέκα ημέρες συμπληρώθηκαν χθες από το ναυάγιο και ακόμα υπάρχουν βουλευτές της συγκυβέρνησης που συνεχίζουν στο δρόμο της απλοϊκής αντίδρασης που άνοιξε ο υπουργός Ναυτιλίας. Οπως ο Θανάσης Παπαχριστόπουλος των ΑΝ.ΕΛ. που έκανε μπάνιο στη Βούλα και δεν είδε, λέει, καμία κηλίδα. Φοβάμαι πως οι αντιδράσεις αυτές δεν είναι μόνο επικοινωνιακές, για να μειώσουν τον πολιτικό αντίκτυπο που φέρνει η κακή διαχείριση του ναυτικού ατυχήματος. Είναι κομμάτι της κουλτούρας που φέρνουν στα δημόσια ήθη.

Αυτή η χαλαρότητα και η άνεση με την οποία αντιμετώπισαν από την πρώτη στιγμή μείζονα θέματα της ελληνικής κοινωνίας και της οικονομίας είναι σχεδόν επικίνδυνη. Δεν είναι μόνο ότι μαζί τους χαλαρώνει το ήδη χαλαρό κράτος, είναι πως κάποιοι ίσως και να πιστέψουν τελικά πως δεν τρέχει τίποτα.

Ο Αλέκος Φλαμπουράρης έλεγε πως το χρέος είναι αέρας, η Θεανώ Φωτίου πως θα καταπολεμήσουμε την κρίση με τα γεμιστά, ο Κώστας Ζουράρις πως και να χάσουμε μερικά νησιά δεν πειράζει αλλά να μη χάσουμε τη γλώσσα μας, ενώ χθες ο υπουργός Υγείας Ανδρέας Ξανθός -μετά από 150 κρούσματα ιλαράς- βρήκε υπερβολικούς τους χαρακτηρισμούς περί αντιεμβολιαστικού κινήματος στη χώρα μας. Προτίμησε να το ονομάσει «άποψη». Η άποψή τους πρόβλημά μας.

*Η Δέσποινα Κονταράκη είναι αρχισυντάκτρια του Ελεύθερου Τύπου

Από την έντυπη έκδοση του Ελεύθερου Τύπου