Με έκπληξη παρακολουθώ τις τελευταίες μέρες τα όσα συμβαίνουν γύρω από το θέμα της κλήρωσης για τον σημαιοφόρο στα σχολεία.
Προσπαθώ να ακούσω όλες τις πλευρές αλλά ακόμα περισσότερο προσπαθώ να καταλάβω γιατί δεν καταργούμε την σημαία. Ναι, γιατί να μην το κάνουμε,προς τα εκεί δεν οδεύουμε άλλωστε;
Βλέπουμε μια ελληνική κυβέρνηση να ωρύεται για το ότι οι σημαιοφόροι στις παρελάσεις πρέπει να βγαίνουν με κλήρωση. Σε ποιες παρελάσεις εννοεί, σε αυτές που ωρυόταν πως θέλει να καταργήσει; ίσως αν τουλάχιστον είχε μείνει πίστη σε αυτή της την δέσμευση όταν ακόμα ήταν αντιπολίτευση, και δεν είχε υπογράψει μνημόνια, να είχαμε γλυτώσει όλη την κουβέντα και παραφιλολογία
Εγώ άλλα και πολλοί άλλοι ανήκουμε σε αυτούς που δεν ήμασταν ούτε σημαιοφόροι ούτε παραστάτες, γιατί δεν διαβάσαμε όσο έπρεπε προκειμένου να επιβραβευτούμε τιμώντας το εθνικό μας σύμβολο σε κάποια από τις μαθητικές παρελάσεις.
Εγώ και πολλοί άλλοι όμως είχαμε την τιμή να κάνουμε έπαρση σημαίας στον στρατό υπηρετώντας την θητεία μας.
Μια θητεία που εμείς κάναμε, σε αντίθεση με τον υπουργό παιδείας, Κώστα Γαβρόγλου ο οποίος όπως ανέφερε το «Πρώτο Θέμα» είχε κάνει χρήση του ευεργετικού διατάγματος 720/70 της δικτατορίας για να μην στρατευθεί (ως γεννηθείς στην Κωνσταντινούπολη και ευρισκόμενος στο εξωτερικό για σπουδές) και την εξαγόρασε το 1971 με 3200 δρχ.
Διαβάστε Επίσης
Με τον υπουργό έχω ένα κοινό, γεννηθήκαμε και οι δύο σε ιστορικά εδάφη του Ελληνισμού, μόνο που εγώ πήρα την ιθαγένεια 24 χρόνια μετά.
Όταν μου ζητήθηκε να υπηρετήσω την πατρίδα ήμουν εκεί χωρίς υπεκφυγές και δικαιολογίες, ενώ θα μπορούσα να έχω εκμεταλλευτεί και εγώ διάφορα νομικά παράθυρα προκείμενου να απαλλαχθώ της θητείας μου.
Επειδή πολλά διαβάσαμε στα social media , μεταξύ αυτών και η άποψη πως το να κάνουμε κλήρωση για το ποιος θα μας κυβερνήσει ίσως να ήταν και μια καλή επιλογή, καλό θα ήταν να αφήσουμε τις κληρωτίδες και τα τζόκερ στην φυσική τους θέση, δηλαδή τον τζόγο.
Δεν θέλουμε παιχνίδια αλλά κυβερνήσεις με όραμα.
