Φέντερερ: Έπινα μέχρι το πρωί για την κατάκτηση του Wimbledon

O Ρότζερ Φέντερερ γιόρτασε με την ψυχή του την κατάκτηση του Wimbledon και δεν το έκρυψε.

Ο Ελβετός θρύλος του τένις όπως ομολόγησε στην συνέντευξη τύπου γιόρτασε με φίλους την κατάκτηση του 8ου τίτλου του στην βρετανική πρωτεύουσα. «Ναι, το κεφάλι μου βουίζει» σημείωσε χαμογελώντας ο Ελβετός θρύλος «Δεν ξέρω τι έκανα το χθεσινό βράδυ (μετά το δείπνο των πρωταθλητών). Μάλλον ήπια πολλά διαφορετικά είδη ποτών. Μετά τον χορό πήγαμε – πως θα το λέγαμε; υποθέτω μπαρ- και ήταν περίπου 30 με 40 φίλοι. Περάσαμε καλά. Πήγα για ύπνο στις πέντε το πρωί, μετά σηκώθηκα και δεν αισθανόμουν καλά. Την τελευταία μια ώρα είμαι και πάλι καλά. Είμαι χαρούμενος γι’ αυτό» σημείωσε σχετικά ο Φεντ.

Στη συνέχεια ρωτήθηκε για ποιο λόγο οι νέοι παίκτες δε μπορούν να κοντράρουν τους μεγαλύτερους σε ηλικία: «Πιστεύω ότι το βάθος του παιχνιδιού τν ανδρών είναι μεγαλύτερο από ποτέ, λόγω του τρόπου που παίζουν, ίσως ότι σούπερ – γρήγορα, όπως συνηθιζόταν στην δεκαετία του ’80, το κενό είναι μεγαλύτερο λόγω της ταχήτητας των επιφανειών, της ταχύτητας της μπάλας και της τεχνολογίας των ρακετών. Πρέπει να πετύχεις αρκετά καλά χτυπήματα για να περάσει τον Μάρεϊ ή τον Τζόκοβιτς. Σε παιχνίδι πέντε σετ, είναι φαβορί ο κορυφαίος παίκτης»

Ο Φέντερερ θεωρεί ακόμη ότι το σύστημα των πόντων δεν ευνοεί τους νεαρούς παίκτες: «Από τη δική μου γενιά, από τη γενιά του Ράφα, ναι δεν έχει υπάρξει κάποιος αρκετά δυνατός για να μας ωθήσει όλους εκτός. Ένας νέο παίκτης, αν θέλει να κάνει ένα ξεπέταγμα, μπορεί να κερδίσει εμένα ή κάποιον άλλον κορυφαίο παίκτη αλλά αν δεν φτάσει μέχρι τον τελικό ή δεν κερδίσει κάποιο τουρνουά δεν θα ανέβει στα rankings.

«Δεν είναι τόσο εύκολο να κερδίσεις πέντε σερί αγώνες (σε masters ή σε χαμηλότερα τουρνουά). Η συνέπεια που απαιτείται από τη νέα γενιά είναι αρκετά περίπλοκη. Γιατί από τα διαφορετικά στυλ των παικτών που είναι στην κορυφή (βάλτε και τον Σταν [Βαβρίνκα] και τον Τσίλιτς και μετά τους big four) είναι δύσκολο για τα νέα παιδιά να περάσουν από αυτούς τους παίκτες».

«Μεγάλωσα με τους bonus πόντους, είτε το πιστεύετε είτε ότι στα 90’s. Θυμάμαι ότι έπαιζα κόντρα στον Πατ Ράφτερ στο Παρίσι και έπαιζα για διπλάσιους πόντους στα Grand Slam. Νομίζω ήταν 45 να κερδίσει έναν παίκτη μεταξύ των θέσεων 1 και 5. Ήταν 90 πόντοι μόνο να κερδίσει τον Πατ και να πάρεις και τους πόντους του γύρου».