Η εμπλοκή κοστίζει

Η απρονοησία της κυβέρνησης να μην ολοκληρώσει εγκαίρως τις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές βάζει την οικονομία σε μεγάλους κινδύνους.

Το ελληνικό πρόβλημα γίνεται αντικείμενο της εκλογικής ατζέντας των ευρωπαϊκών χωρών που βρίσκονται σε τροχιά κάλπης με αποτέλεσμα να μπαίνουν στην εξίσωση νέοι παράγοντες, που δυσκολεύουν την επίτευξη λύσης.

Οι κομματικές αντιπαραθέσεις στην Ολλανδία ή τη Γερμανία για την Ελλάδα γίνονται τελικά στην «πλάτη μας» μεγαλώνοντας το λογαριασμό για την τελική συμφωνία. Για παράδειγμα, οι Γερμανοί Χριστιανοδημοκράτες, που βλέπουν να μειώνεται το προβάδισμά τους από τους Σοσιαλιστές μετά την ανάληψη της ηγεσίας του SPD από τον Μάρτιν Σουλτς, σκληραίνουν τη θέση τους έναντι της Ελλάδας προκειμένου να ανακόψουν τη ροή ψηφοφόρων προς το ακροδεξιό AFD που έχει ταχθεί υπέρ της διακοπής της χρηματοδότησης της χώρας μας.

Υποτίθεται, ο κ. Τσίπρας θα χρησιμοποιούσε τις διαφωνίες του ΔΝΤ και της Ευρώπης με σκοπό να τους αποδυναμώσει και να πετύχει καλύτερη συμφωνία. Η απλοϊκή αυτή σκέψη είχε τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα.

Κανένας από τους βασικούς δανειστές δεν έχει υποχωρήσει από τις αρχικές απαιτήσεις του και η χώρα κινδυνεύει να πάρει σκληρά μέτρα χωρίς καμία σοβαρή δέσμευση για το χρέος.

Επί μήνες στο Μέγαρο Μαξίμου σχεδίαζαν επί χάρτου τον διεμβολισμό των δανειστών και την απομάκρυνση του ΔΝΤ από το ελληνικό πρόγραμμα. Απέτυχαν σε όλες τους τις εκτιμήσεις δείχνοντας ότι δεν αντιλαμβάνονται εγκαίρως τους διεθνείς συσχετισμούς και το πώς διαμορφώνονται σε σχέση με τα ελληνικά συμφέροντα.

Εάν η διαπραγμάτευση κολλήσει στους εκλογικούς κύκλους των κρατών που έχουν προγραμματισμένες κάλπες το επόμενο εξάμηνο, η οικονομία θα υποστεί βαρύ πλήγμα και η υστέρηση σε ανάπτυξη από τη στασιμότητα των διαπραγματεύσεων θα φορτώσει με νέα μέτρα τους πολίτες.

Ο χρόνος για άλλη μία φορά λειτουργεί υπέρ των δανειστών και ο κ. Τσίπρας έπρεπε να το είχε μάθει από το «πάθημα» του πρώτου εξαμήνου του 2015.

Διαβάστε ακόμη