15/02/17 • 08:00 | UPD 15/02/17 • 10:06

Το δρά(χ)μα του Αλέξη Τσίπρα

Η Ελλάδα ζει στιγμές 2015, αυτό είναι αδιαμφισβήτητο. Η αμαξοστοιχία για το κλείσιμο της αξιολόγησης στο Eurogroup της 20ης Φεβρουαρίου χάθηκε επισήμως στον γαλάζιο ευρωπαϊκό ορίζοντα και, σταδιακά εισερχόμαστε σε αχαρτογράφητα νερά.

Γράφει ο Γιώργος Μιχαηλίδης*

Είναι αληθές πως οι δανειστές στα κείμενα με τις απαιτήσεις τους δεν φαίνονται διατεθειμένοι να επιδείξουν και πολλή αλληλεγγύη ενώ όσον αφορά τους δημοκρατικούς θεσμούς, μας δίνουν το δικαίωμα να συλλογιστούμε πως δεν τους έχουν και σε τόση μεγάλη εκτίμηση. Ωστόσο μία ψύχραιμη ματιά γεννά έναν ακόμη συλλογισμό.

Της αντιδράσεως προηγείται η δράσις και στην περίπτωσή μας ταυτίζεται με την αδράνεια. Όπου αδράνεια βάλτε απραξία της ελληνικής κυβέρνησης και παρασκευάζεται έτσι το κοκτέιλ του θρίλερ της αξιολόγησης που παίζεται στις οθόνες μας εδώ και έναν χρόνο.

Η αξιολόγηση έπρεπε να έχει κλείσει από τον Φεβρουάριο. Όχι αυτόν που διανύουμε αλλά τον προηγούμενο, του 2016. Από τότε έως και σήμερα μέρα-μέρα, μήνα-μήνα, ο Ευκλείδης Τσακαλώτος και κυρίως το Μέγαρο Μαξίμου εφευρίσκουν τρόπους για να κωλυσιεργούν στο να υπογράψουν και να σαμποτάρουν όλα όσα αδυνατούν να καθυστερήσουν να υπογράψουν.

Το αγαπημένο παιχνίδι μας είναι το «κρυφτό» αφού όσο κι αν ο υπουργός Οικονομικών έχει από καιρού κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου για το μη κλείσιμο της αξιολόγησης, όλα δείχνουν πως η Ελλάδα είναι στον δρόμο της οικονομικής ασφυξίας. Οι τελευταίες εξελίξεις φέρνουν την χώρα μας εκτός ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ και μπροστά μας έχουμε όχι μόνο οικονομικές δυσκολίες αλλά και πολιτικές.

Η επισήμανση-κάθετη δήλωση του επικεφαλής του Eurogroup, Γερούν Ντάισελμπλουμ, σύμφωνα με την οποία η αξιολόγηση του ελληνικού προγράμματος δεν θα έχει ολοκληρωθεί έγκαιρα για το προσεχές συμβούλιο υπουργών Οικονομικών της ζώνης του ευρώ, βάζει φωτιά στο Μέγαρο Μαξίμου και στον πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα. Και αυτό είναι μόνο η αρχή.

Μαζί με τις πιέσεις των τεχνοκρατών της Ευρώπης και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, η Αθήνα θα βρεθεί αντιμέτωπη με πολιτικά χτυπήματα από Ολλανδία πρωτίστως, την Γαλλία εν συνεχεία και την Γερμανία εσχάτως που θα μετατρέψουν το ανοιχτό –ως φαίνεται- ελληνικό ζήτημα σε σάκο του μποξ προκειμένου να πάρουν αντιδραστικές ψήφους από τα ακροδεξιά και εθνικιστικά κόμματα που πλημμυρίζουν σαν κύμα στις ευρωπαϊκές πεδιάδες.

Σαν κύμα όμως πλημμυρίζει την πατρίδα μας και η οργή. Τις δημοσκοπήσεις όσο και καχύποπτα κι αν τις κοιτάς, πρέπει να λαμβάνεις υπόψιν τα μηνύματα που περνούν. Αυτά είναι πλέον ξεκάθαρα, με την Νέα Δημοκρατία να σημειώνει double score έναντι του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και την δημοτικότητα του πρωθυπουργού να είναι στα τάρταρα.

Ο Αλέξης Τσίπρας ήταν ίσως ο πιο ελπιδοφόρος πολιτικός μετά τον Ανδρέα Παπανδρέου, όμως όπως ανελίχθηκε έτσι κατακρημνίστηκε. Έχει ταυτιστεί στην συλλογική σκέψη ως «ψεύτης» και καρεκλολάγνος, αφού προκειμένου να παραμείνει στην εξουσία είναι ικανός να υπογράψει το οτιδήποτε ακόμα κι αν αυτό είναι αντίθετο από όλα όσα έχει υποσχεθεί και πιστεύει ο ίδιος.

Είναι όμως έτσι, ή μήπως ακόμα και σήμερα μηχανεύεται τρόπους για να πετύχει τους στόχους του; Και αυτοί είναι ίσως πολύ πιο φιλοσοφημένη από την απλή αγάπη για μία καρέκλα. Ο πρώην υπουργός Οικονομικών, Γιάνης Βαρουφάκης, παραδέχθηκε το προφανές, πως δεν δρούσε ο ίδιος αυτόνομα, αλλά για το κάθε τι είχε την έγκριση του πρωθυπουργού του. Λογικό.

Όπως λογική είναι και η επιλογή του Αλέξη Τσίπρα να κρατά την χώρα στην φτώχεια και ακόμα χειρότερα να δολοφονεί τα όνειρα των Ελλήνων για κάτι καλύτερο, αφού ποινικοποιεί την νοικοκυροσύνη και την όρεξη για περισσότερα. Είναι λογικό γιατί με αυτό πετυχαίνει να αναμοχλεύει τα αντιδυτικά αντανακλαστικά των Ελλήνων οι οποίοι εν τέλει βλέπουν πως οι Ευρωπαίοι είναι αυτοί που μας επιβάλλουν την λιτότητα.

Και στο βάθος η σκέψη, «μήπως μία κυβέρνηση για να είναι ανεξάρτητη πρέπει να έχει και εθνικό νόμισμα»; Εμείς μπορεί να μην το σκεφτόμαστε, ο Τσίπρας όμως το κάνει. Το έκανε με το δημοψήφισμα, φοβήθηκε να εφαρμόσει το «ΟΧΙ», τώρα είναι πιο δύσκολο να το κάνει, αλλά δεν βγήκε ποτέ από το μυαλό του. Αντιθέτως, βασανίζεται, μελετά τις δημοσκοπήσεις -στην ανάλυση των οποίων είναι καλός, όπως λένε οι… γλώσσες- και ψάχνει τρόπους να βρει διέξοδο από το ευρωπαϊκό αδιέξοδο. Ό,τι κι αν σημαίνει αυτό…

*Ο Γιώργος Μιχαηλίδης  είναι διευθυντής του EleftherosTypos.gr

Ακολούθησέ τον στο Facebook και στο Twitter

Δημοφιλή