«Θα το… ρισκάρουμε», το ’παν και το ’καναν!

Λίγες ημέρες πριν από τις εκλογές του Ιουνίου του 2012 ο Γιάννης Μπαλάφας είχε αποκαλύψει μια τολμηρή προγραμματική δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ. «Θα μειώσουμε πολύ τις δαπάνες για τα εξοπλιστικά» είχε πει και όταν ρωτήθηκε αν αυτό μπορεί να γίνει όταν η Ελλάδα έχει απέναντί της την Τουρκία, τότε απάντησε αυθόρμητα «θα το ρισκάρουμε».

Γράφει ο Γιάννης Τσαπρούνης*

Ο ΓΙΑΝΝΗΣ Μπαλάφας άθελά του, τότε, αποκάλυψε τη βασική φιλοσοφία που ενστερνίζονται όλοι οι σύντροφοί του. Από τον Αλέξη Τσίπρα και τους κορυφαίους έως τον Καρανίκα: «θα το ρισκάρουμε!». Είναι εξάλλου και η μοναδική ατάκα – υπόσχεση που υλοποιήθηκε από την κυβέρνηση της αριστεράς.

ΟΛΑ ΑΥΤΑ ξαναήρθαν στην επιφάνεια μετά τη δημόσια πρόταση του υφυπουργού Ναυτιλίας για δημιουργία υποδομών και κατοίκηση 28 μικρών νησιών του Αιγαίου. Εντάξει, ο Νεκτάριος Σαντορινιός κέρδισε τα δεκαπέντε λεπτά δημοσιότητας που αναλογούν σε κάθε άνθρωπο και έγινε επιτέλους γνωστός στο πανελλήνιο. Το πρόβλημα είναι πως έδωσε μια ακόμη ευκαιρία στην Τουρκία να αμφισβητήσει την εθνική μας κυριαρχία στο Αιγαίο. Γιατί, όπως έλεγε και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, «στην πολιτική υπάρχουν πράγματα που λέγονται αλλά δεν γίνονται και πράγματα που γίνονται αλλά δεν λέγονται». Προφανώς και αυτό το σωστό στη λογική του σχέδιο στήριξης ακριτικών νησιών ανήκει στη δεύτερη κατηγορία της ρήσης του εθνάρχη.

Η ΛΟΓΙΚΗ «πάμε κι ό,τι βγει, θα το ρισκάρουμε», δυστυχώς, δημιουργεί επιπρόσθετα προβλήματα στη χώρα. Κάπως έτσι κινήθηκε και ο πρωθυπουργός όταν τον Ιανουάριο του 2015 έδωσε το υπουργείο Οικονομικών στον Γιάνη Βαρουφάκη. Η εξάμηνη τσιπροβαρουφακειάδα με τη δημιουργική ασάφεια και την αέναη διαπραγμάτευση οδήγησε τη χώρα σε τεράστιο ρίσκο που παραλίγο να στοιχίσει στην έξοδο από το ευρώ. Στη συνέχεια, αφού το ρισκάραμε, ήρθε και ο βαρύς λογαριασμός τον οποίο θα πληρώνουμε για πολλά χρόνια ακόμη.

ΚΙ ΟΜΩΣ η κυβέρνηση δείχνει να μην έχει κατανοήσει το μάθημα από το τεράστιο προπέρσινο πάθημα. Αντί να «τρέξει» το επώδυνο μνημόνιο που έχει υπογράψει παίζει εδώ και ενάμιση χρόνο καθυστερήσεις. Και πολιτικολογεί ρισκάροντας και πάλι τη χώρα. Με αλλοπρόσαλλη τακτική τη μια μέρα επιτίθεται στο ΔΝΤ, την επόμενη στο Βερολίνο, τη μεθεπόμενη στην ΕΚΤ και πολύ πιθανό στο επόμενο διάστημα και στις Βρυξέλλες. Ποτέ, όμως, δεν βρίσκει χρόνο να ασχοληθεί με όσα πρέπει να κάνει στην Ελλάδα. Ετσι, αυτή τη στιγμή έχει οδηγηθεί στον τέλειο αυτοεγκλωβισμό. Στο τραπέζι βρίσκεται ένα νέο μνημόνιο είτε με ΔΝΤ είτε με σφραγίδα Σόιμπλε. Ο,τι κι αν επιλέξει θα καταρρεύσει. Και εμείς θα πληρώνουμε ξανά…

*Ο Γιάννης Τσαπρούνης είναι διευθυντής σύνταξης του Ελεύθερου Τύπου

Από την έντυπη έκδοση του Ελεύθερου Τύπου

Διαβάστε ακόμη