Κάθε χρόνο οι αρμόδιοι δηλώνουν ότι ο νόμος για τις υιοθεσίες στην Ελλάδα είναι απάνθρωπος. Δεν έχουν άδικο. Απάνθρωπος για τα παιδιά που μεγαλώνουν στα ιδρύματα, απάνθρωπο και για εκείνους που δίνουν τον αγώνα τους, θέλοντας να αποκτήσουν ένα δικό τους παιδί. Απάνθρωπος ο νόμος αλλά απάνθρωποι κι εκείνοι που ενώ μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα, τα αφήνουν και λιμνάζουν. Βλέπετε, τα παιδιά που καρτερούν στα ιδρύματα κάποιον να τα αγαπήσει, δεν ψηφίζουν, δεν απεργούν, δεν διαμαρτύρονται στο Σύνταγμα.
Γράφει η Άννα Παναγιωταρέα
Ουσιαστικά, ο ισχύων νόμος δημιουργεί μεγάλες δυσκολίες για την υιοθεσία, ενώ η διαδικασία που προβλέπεται μάλλον αποθαρρύνει τους υποψήφιους γονείς, παρά τους δίνει τη χαρά της αναμονής για το νέο μέλος στην οικογένειά τους. Οχι ότι δεν πρέπει να υπάρχουν δικλίδες ασφαλείας για το ίδιο το παιδί, για τον τρόπο που θα μεγαλώσει, για το περιβάλλον του, για την εξασφάλιση ενός επιπέδου ζωής. Αλλά η υφιστάμενη υπερβολή κρατά τα μικρά εσώκλειστα στα ιδρύματα, στα πιο τρυφερά χρόνια τους, καίρια για την ψυχολογική τους εξέλιξη.
Δεκάδες μωρά, ως τους πρώτους οκτώ μήνες της ζωής τους, αντί να βρίσκουν θαλπωρή σε μια αγκαλιά, μεγαλώνουν με τεχνητό φως, κλεισμένα στο θάλαμο του νοσοκομείου και τα ερεθίσματά τους είναι ο θόρυβος της πόρτας που ανοίγει και κλείνει. Συνθήκες αδιανόητες για την ψυχική υγεία τους.
Στο «Ελενα», στο «Αλεξάνδρα», στο Κέντρο Βρεφών «Μητέρα» τα μικρά μεγαλώνουν με φροντίδα, όμως ο σύνδεσμος μητέρας-παιδιού δεν υπάρχει. Σχηματίζουν την εικόνα της οικογένειας βλέποντας τις νοσοκόμες με τις άσπρες μπλούζες. Μένει άγνωστο το πρότυπο του πατέρα. Το σύνδρομο του ιδρυματισμού είναι τόσο σύνηθες στα μικρά, ώστε χρειάζεται πολλή αγάπη, πολλή δουλειά για να το αποβάλουν. Ευτυχώς, κάποιοι γονείς ή παππούδες επιστρέφουν να πάρουν το μωρό και να το μεγαλώσουν.
Ομως, τα περισσότερα έχουν εγκαταλειφθεί -στην πλειοψηφία τους από αλλοδαπούς- από ανύπαντρες μητέρες, από γονείς με προβλήματα εξάρτησης ή είναι και κακοποιημένα. Πάντως, η επτάχρονη κρίση δεν οδήγησε σε περισσότερα εγκαταλελειμμένα μικρά, όπως θα περίμενε κανείς. Οι αριθμοί είναι μάρτυρες αψευδείς.
Η αρμόδια αναπληρώτρια υπουργός κ. Φωτίου είπε τον Νοέμβριο στη Βουλή ότι θα φέρει σχέδιο νόμου για την αναδοχή και την τεκνοθεσία. Ας της πει κάποιος ότι το ζήτημα δεν είναι το παιδί να φύγει από το νοσοκομείο και ως πακέτο να πάει σε ίδρυμα. Θα είναι δώρο ζωής για τα μικρά αν, χωρίς ενδιάμεσους σταθμούς, πηγαίνουν στο σπίτι των ανθρώπων που επέλεξαν να το αναλάβουν και να το μεγαλώσουν ως δικό τους.
Από την έντυπη έκδοση του Ελεύθερου Τύπου
